زرق و زهر

چقدر می‌دهد. به دخترش یک‌جور، به پسرش یک‌جور و به شوهرش هم جور دیگر.

چی می‌دهد؟ پول، طلا و کون. هر کدامش ارزانی یکی از آن نده‌بستان‌ها.

یک‌ریز و روی دور تند می‌دهد.

بی‌آنکه شرم کند و جنده شود. حلال می‌دهد آخر. تمام زندگی‌اش به «حلال» گذشته. حلال‌زادگی، حلال‌دادگی و دیگر حلال‌ها.

در کودکی به پدرش هم می‌داد. خانه‌ای پاکیزه و «مثل روز اول» را. مادر نداشت که. مادرش در بارداری به‌قدری داده بود که سر زا رفت. بی‌آنکه مزد دادن‌هایش را ببیند. دیگران دلیل مرگش را نحسی بچه می‌پندارند، اما من می‌دانم که از دادن بوده. رسالتشان همین است. رسالتمان همین است. که باشد. من نمی‌دهم.

 کون آغاز هر دادنی‌ست؟ من سر مار را قطع می‌کنم.

همین چند وقت پیش‌ها

پسرک ریش و پشموی خاله فتانه به خیال آن‌که بده هستم، ول‌کن نمره‌ام نبود. هی او بخاه و هی من نده. می‌دانستم که این دادن مقدمه‌ی آن دادن است. هر مقدمه‌ای مقدمه‌ای دارد دیگر. ندارد؟ خب نداشته باشد. این یکی دارد ولی.

 پس؟ ندادم. مقدمه‌ی مقدمه‌ را ندادم. در آینده هم نخاهم داد. بست می‌نشینم توی اتاق و به هیچ‌کس هیچ‌چیز نمی‌دهم. حتا به فاضلاب گه.

خرجی هم که غصه ندارد. مادر بده است. طلاهایش را می‌دهد که سر گشنه بر بالین نگذارم.