با هم‌پاشی زمین، بخشی از دل زئوس که سوخته‌ی آدمیان بود، خنک‌پاشی شد. در بخش پرومتئوسی اما اوضاع همچنان جهنمی بود.
زئوس به هفائستوس فرمان می‌دهد که پرومتئوس را کت و کفت‌بسته راهی صخره‌ای کند و بعد به آن میخکوب.
هفائستوس هم چشمی پدرپسند و بابلا می‌گوید. بلا از جهت نیستی اخلاص و هستی اجبار. او برای آن‌که جای داغ تازه‌ای بر ماتحت دردانه‌پدر و یگانه‌پروردگارش نگذارد، به کمک دو تن از اجداد شعبان استخانی یعنی شدت و قدرت، دست‌بوس این جنایت می‌شود.
پس از کوبش میخ‌ها، پرومتئوس، خون‌چکان اما مصمم از آینده‌ی زئوس می‌گوید. همان میراث اجدادی یعنی سرنگونی پدر خانواده به دست پسر.
او کلیت ماجرا را می‌گوید اما کی و کدام بچه‌اش را نه. اصرار هفائستوس حریف واندگی‌اش نمی‌شود که نمی‌شود.
هفائستوس هم به ناچار همین پیش‌بینی نیم‌بند را به گوش پدر می‌رساند. زئوس خاهان آزادی پرومتئوس می‌شود. اما همیشه خاستن مزد باب میل توانستن نیست. چرا؟
عقب‌تر هنگام صدور فرمان مجازات پرومتئوس، زئوس برای آن‌که یک وقت دلش به رحم نیاید و خصمیدن و خشمیدنش در باد، بید لرزان نشوند، به رود استیکس سوگند می‌خورد که هرگز تن به آزادی پرومتئوس ندهد.
اما حالا؟ اسیر خالی می‌شود که از کوبشش پشیمان است اما توان پاکیدنش را ندارد.
او هرمس را برای نازکشی و رازکشی پی پرومتئوس می‌فرستد اما پرومتئوس نم پس نمی‌دهد. زئوس هم برای خنک‌پاشی زوری، عقابی را برای شکافتن و خوردن جگر پرومتئوس به کار می‌گیرد.
عقاب برای آن‌که حلال‌خور باشد، کم‌کاری نمی‌کند و جگرخوران راه می‌اندازد. جگر پرومتئوس هم رویش را زمین نمی‌اندازد و هر روز از نو سبز می‌شود و آماده‌ی دریده شدن.
