تا کنون ماجرای مربوط به آفرینش انسان را از هر وری پاشاندهام. حال، نوبتی اگر باشد، برای پاشاندن صحنهسازان آن صحنههاست. آن هم نه پاشاندن خالی. با سالاد اضافه و سس اضافهتر رویش.
برای نوشتن از المپنشینان، از گل سرسبدشان شروع میکنم. زئوس. چرا گل سرسبدشان، زئوس؟ چون اگر او نبود، باقیشان هم نبودند. بودند. منتها در خندق بلای پدرشان مشغول بازی با سنگ زئوسنما.
بگذریم.
زئوس ربالنوع آسمان، آذرخش و بارانها، همچنین از فرزندگستران مشهور جهان اساطیر محسوب میشود.
چرا؟ چون ازدواجش به یک زن و یک شهر محدود نشد و به ثبت یادگاری در جایجای جهان پرداخت.
خداوند هر شهری که به خداوندی زئوس ایمان میآورد، با وی ادغام میشد و زئوس در این در هم آمیختگی، در همسر آن خدا هم میآمیخت. یادگاریهای ثبت شده در این درهمآمیختنها هم یکپارچه زئوس از آب در میآمدند.
البته اسطورهنویسان لای این صفات بد زئوس را با خردهنیکهایش پوشاندهاند. چنانکه هزیود مینویسد: «
ماهیها و چهارپایان و پرندگان آسمان یکدیگر را میدرند، اما زئوس به انسان انصاف عطا کرده است.»
زئوس انصاف را تا دسته چپاند توی انسان تا خود را از آن عاری کند. عارش میآمد انصاف؟ برای خودش شاید.
او بیش از اینکه نماد پدیدهای در طبیعت باشد، نمایانگر کاسب چرتکهبهدستی است که صبح را با سنجش اعمال بندگانش شب میکند.
حیوان مورد علاقهی این کاسب؟ عقاب. چرا عقاب؟ به گمانم برای مدیریت جهان و زنانش، آن هم از دل فلکسرا.