دریا بغل گوشمان پارک کرده. صدایش کنم؟ گور لقش. آبک گنده‌بک ریشه‌ی جست‌دان را خشکاند و پای استمرار و انتشارم را برید. می‌گویی چرا؟ آب تحجرش توی جوب تجدد نمی‌رود که نمی‌رود.
نمی‌توانم ادای پیف‌پیف گربه در بیاورم و به تخم ماهی و تخمک ماهیه بگیرمش. برنامه‌ی بی‌برنامگی برای اتفاقاتی از قبیل مرگ و زندگی بود، نه این یکی. باید راهی برای اتصال بیابم. اگر سعی‌چکان کردم و چیزی نیافتم هم... همان تخم ماهی و تخمک ماهیه.
پیف‌پیف گربه برای گوشت ماهی‌ست یا تخمش؟
در کرانه تخم ماهی، هیئت سگ و مرد لخت دیدم. از آب ترسیدم، از سگ و مرد بیشتر. اگر دور ساحل را خط می‌گرفتند، بکر می‌شدم برای دریا. اما نگرفتند. مردک سمج و سگ چشم‌چران بی‌خیال نشدند که نشدند. سند دریا را دیده بودند، نام بپورشان هم تنگش.
باید خرچنگی به سگ باج می‌دادم، اما هست و نیست خرچنگ در هرم غذایی‌اش را ملتفت نبودم. اگر نمی‌خورد و می‌افتاد به شکار من چه؟ همه‌ی سگان که اهل نمک و نمکدان نیستند. ترجیح برخی‌شان هم تخم و تخمدان است.
پس؟ یک پا روی ساحل و یکی توی دریا، لای تکلیف تعیین بیم ماندم.
