خلاصه: نامی به خاطر عشقش از خواهرش می گذره و می بخشش به برادرِعشقش تا بتونه به یار دیرینه ش برسه. دوست نامردش شب عقد دختره، اذیتش می کنه و می فهمه…
برشی از متن رمان
-اون پسرخالته! زبان درازتر از این حرفاست. -تو هم رفیقشی… و من زبل تر! -رفیق و پسرخاله یکی ان؟ قر ریزی به گردنش می دهد: -یکیِ یکی که نه ولی شخصیتت طوریه که دلم میخواد کشفت کنم! من هم راضی به کشفش هستم. من راضی، او راضی، گور پدر ناراضی… -کم کم…
اینبار عنایتش را به ساق دستم می رساند. -اتفاقا من عاشق کم کم کشف کردنم. خماری نگاهم را چند برابر می کنم. -این تفاهمو مدیون چی هستم؟ می رسد به آرنجم!
-مدیون خاکی بودن من که برام فرقی نداره من اول جلو بیام یا تو! چشمکی می زنم و دستش را به ساقم می رسانم. -پس بهتره از کم شروع کنی. و مقصد بعدی مچ دستم است! -آبی که زود جوش بیاد، زودم جوشش میخوابه!
عقب می کشم از طرف من به آهسته گی بی اتصال می شویم. -نظرت چیه؟ بی آنکه بهش بربخورد، دندان به لب می کشد: -اووم ببین… از اینکه شر و شیطان پرروست خوشم می آید. -بعضی وقت ها باید تخته گاز داد… فشار دندان هایش را بیشتر می کند:
-مثلا الان که آرش مست و پاتیل اونور نشسته و حواسش به من نیست، از اون موقع هاست. نگاهم به آرش سر می خورد. چنان توی سر و سینه ی دوست دخترش فرو رفته که هیچ چیزی به چشمانش نمی آید. سلیقه ی تخیلی اش را هیچوقت نمی پسندم. نه دخترهای ساده ی بی عملی که به چشم من یکی نمی آیند، نه آن ببو
گلابی هایی که با دیدن اولین بار او آب از لب و لوچه شان سرازیر می شود. -جلو چشم آرش باشه که بهتره. اینطوری من نالوتی از آب درنمیام.
پوزخندش قصد سوزاندن دارد. -همین الانم نالوتی ای داداش! کمی فاصله می گیرد: -وقتی فکرت اینه و ذهنت حولو و حوش این چیزا می چرخه، بذار لوتی بازیت دست نخورده بمونه.