
یه چیزی که موقع فیلم دیدن خیلی منو درگیر میکنه، سن واقعی بازیگراست.
مثلاً تام کروز رو میبینی، بعد یادت میاد این آدم چند دههست داره فیلم بازی میکنه و هنوز توی بعضی فیلمها قراره نقش آدمی رو داشته باشه که انگار تازه از دانشگاه فارغالتحصیل شده 😂
یا نیکول کیدمن؛ یه جاهایی واقعاً نمیدونی باید به سن شناسنامهای نگاه کنی یا به چیزی که روی صفحه میبینی!
البته این وسط یه بحث دیگه هم هست؛ این همه تغییرات ظاهری، بوتاکس، فیلر، جراحی و گریمهای سنگین چقدر روی بازیگریه اون آدم تأثیر میذاره؟
چون بازیگر فقط با دیالوگ بازی نمیکنه؛ یه اخم کوچیک، بالا رفتن ابرو، جمع شدن گوشه چشم یا حتی یه لبخند نصفه میتونه یه عالمه احساس رو منتقل کنه.
گاهی موقع دیدن بعضی فیلمها حس میکنم بازیگر مجبور شده احساسات شخصیت رو بیشتر با لحن صدا، دیالوگ و حرکات بدنش نشون بده، چون صورتش خیلی کم میتونه احساسات مختلف رو منتقل کنه. مثلاً وقتی شخصیت باید عصبانی بشه، معمولاً یه اخم یا جمع شدن ابروها خیلی سریع این حس رو به مخاطب منتقل میکنه؛ اما اگر صورت بهخاطر تزریقها و تغییرات مختلف، حرکت طبیعی کمتری داشته باشه، این بخش از بازی هم محدودتر میشه.
از اون طرف، وقتی فیلمهای قدیمی بعضی بازیگرها رو میبینم، تازه متوجه میشم صورت خودش چقدر توی بازیگریش نقش داشته. تغییر حالت چشمها، حرکت ابرو، لبخند، اخم و حتی چروکهایی که با بالا رفتن سن ایجاد شدن، همه میتونستن احساسات شخصیت رو طبیعیتر منتقل کنن. برای همین گاهی یه بازیگر توی فیلم قدیمی فقط با یه نگاه میتونه کاری کنه بفهمی ناراحته، عصبانیه یا چیزی رو پتهون میکنه؛ بدون اینکه حتی یک کلمه حرف بزنه.
توی سینمای ایران هم این موضوع جالبه. بعضی بازیگرا رو وقتی فیلمهای قدیمیشون رو میبینی، انگار با یه آدم دیگه طرفی؛ نه فقط به خاطر بالا رفتن سن، بلکه به خاطر تغییرات چهره، مدل مو، گریم و استایل.
البته من نمیگم هر تغییر چهرهای الزاماً بده. بالاخره هر کسی حق داره هر تغییری که دوست داره انجام بده. بحث من بیشتر اینه که وقتی صورت یکی از ابزارهای اصلی بازیگریه، تغییرات زیاد روی اون چقدر میتونه روی بازی اثر بذاره؟
اصلاً به نظرتون بازیگری هست که تغییر چهرهش رو تو فیلمهای مختلف خیلی واضح دیده باشید؟
من خودم بعضی وقتا میرم عکسهای قدیمی بازیگرا رو نگاه میکنم و فقط یه جمله تو ذهنمه:
«خب... این همون آدمه؟ 😂»