سوت و کور است و کمی سرد و مهآلود
و کنون صحنهی آشوب به پا هست و هیاهو
و تویی...
گنگ و مردد و نگاهت به سر و سنگ و برادر
که چه شد طعنه به گرداب کشید در دل باور
یا در این ورطهی آلوده به پا خیز و قسم خور که نبودی
یا گواهی بده بر زخم جبینش که تو بودی که تو بودی
خوب بنگر...
دستت آغشته به آن لرزشِ شومیست
که از روزِ ازل در رگِ ما بود.
چه گواهی؟ چه قسم؟
سایهات روی همان صخرهی خونرنگِ ندامت پیداست.
و صدایی که در این درهی تردید به تکرار بهخود میگوید:
آه از آن دست که بالا برود، سر و سنگی به هم آمیزد و در هم شکند
بعدِ آن ضربهی شوم...
نه پناهی، نه گریزی، نه به آینده نگاهی...
خاک میماند و بغضی که گلوی شبِ دلگیر فشرد.
تو شدی وارثِ آن لعنتِ جاویدِ زمین،
و در این بزمِ عزا،
هیچکس مرثیهخوانِ دلِ تاریکِ تو نیست.
بگذر از کوچهی «ای کاش»... که بنبستِ یقین است دگر.
پشتِ این بُهتِ فروخورده، در آن قابِ مکدر،
نه مجالیست برای زدنِ پرده به رویِ تنِ شب،
نه امیدیست که آن واژهی پرپر شده را پس گیرد.
تو بمان و غمِ این جرمِ مگو،
تو و این لکنتِ پیوسته و آوارِ فرو ریختنِ شهوتِ خویش...
عابری خسته و بیسایه که در وحشتِ آینه و شب،
تا ابد دلهرهی دیدنِ یک سنگ و برادر دارد.
