فرض کن روز ازل را، که نبودی
که در آن اولِ اول
خبر از سیب و درخت و هوس و سنگ و برادر
یا که در حلقه‌ی انسان نخستین تو نبودی
فرض کن روی زمین را
صحنه‌‌ای گرم ومهیا به نمایش
پرده ای رفت کنار و ضربان در تب هر ثانیه بود،
و کسی نیست تماشا بکند
وسعتِ خالیِ این دشتِ تماشاگهِ راز
پیش از آن دم که تو از راه رسی،
گیج و مبهوت و مردد،
و بپوشی به تنت خلعتِ این نقشِ گران را.
نه صدایی، نه هراسی،
نه گناهی که بکوبد درِ این خانه‌ی متروک.
همه جا بزمِ سکوت و همه جا خوابِ تماشا.
تا که تقدیر تو را خواند به بازی،
نقشِ اول،
نفسِ اولِ تردید!
و تو بر صحنه عالم قدمی ساده نهادی،
تا برقصی به نوای نیِ این چرخِ کبود،
بی‌خبر از غمِ متنی که زمان،
لای انگشتِ تو پیچیده و پنهان شده است.
