در باب یک دوست که تبعید شد
و رود به تکاپو میجنبد به دنبال گوهری غلتان
در آغوشِ جریان در پی رفع نُقصان
رودی که رونده است تا دریابد نه با علته به دریا رسیدن
نه برای بزرگی خویش ، برای گوهری که اسیره نَفس است
رود ساده نه ، بلکه به اقتضا رفتا میکند
زلال و پاک در سدد رسیدن هایی از تبار افسانه ها ، باریکه ایی در ظاهر و اما وسیع در درون
گوهر که این را میدانست رنگین تر ظاهر شد ، بیشتر میغلتید و نیاز را با همجهتیِ رود برطرف میساخت
گوهرِ فریبنده ، روده زیبا را میکِشاند
گوهر آماده تا بهسنگ پهلو بگیرد ، دستان صیّاد را لمس کند
رود تنها گمان میبرد که مسیر صحیح است ، نمیدانست که به دنبال گوهر نیست بلکه او را مطهر میکند از خواسته
جامِ گوهر نوشیدنی بود
رود مست از وَهم و هوشیار به نمادِ عشق است ، نه آگاه به واقعیت
نیک تر نیک پیشِ رو بود ، رود به انتساب صبوری را کیش برگزید که برای مدتی گوهرش در میان شن ها بماند
شاید تن گوهرم خسته است
شاید شن ها نیازه او باشند
گوهره من ، در انتظار توام
روز ها میگذرند و رود جاری است به امید
از دل رویا روشنایی چکه میکرد و او را در مسیر نگه میداشت
کورآب ها قادر نبودند که به او جهت دهند
همه چیز خوب بود تا روزه ملاقات با کلاغ ها
گوهر پهلو گرفت ، گوهر را صیاد برد ، گوهر به گردن آویخته شد
گوهر رفت
الف~کاف
الف~کاف