در حال خواندن « https://vrgl.ir/Zec9f » هستید
اما گذرم به رود رسیده بود . عطشم مجال ایستادن را گرفته و روانم آمیخته به کم کردن فاصله
زمان ، صبرپیشه است
امان از زمان
سخن وری زاده شده از اعماق انسان ، قدمی همسو با او فرصتی برای یافتن حقیقت است
البته اگر حقیقت جو باشیم . گوش سپردن به خود عاملی بود برای یافتن خطا ، برای تصحیح و آفرینش ، برای حال و اطمینان به مِهر فردی که روزگاری تنها یک انسانِ بدیهی بود
به هر دلیل
حالا منی خرسند می زیست که راحتیه خیال ، سراسرش را فرا گرفته بود به کوششِ شنیدنه خویش
و اما زیبای مقصود
اقتضایش نه کم بود و نه زیاد ، کافی بود و به قاعده ، انسان بود و من رضا به وفورش
نیک تر از نیک پیش رو بود
الف~کاف
الف~کاف