در باب لحظات یک دوست قبل از دیدار
گذری از آنچه که نامش عمق خواستن و داشتن بود . مصداق ناپذیر ، لطیف و لبریز از اشتیاق آلوده به ناامنی که با نگریستن به بعد ها قابل به مشاهده بود و نه در شرایطی که حال به زیبایی هنره خود را جلوه میداد .
مکانی با هویت برای زنده ماندن
توشه ایی فزاینده بود که صبر به ارمغانش آورده
لحظه رسیدن فرا میرسید و جهان از شناخت کم میشد ، جغرافیا تبدیل به مکانی کوچک تر از آنچه میشد پنداشت گردید .
عمیق تر میشد نفس کشید و مسیر های پرتردد آشنا و با آگاهی شهودی طی می شدند . اولین واکنش ها به التیام درد روانی نادیده گرفتن خستگی ها بود ، سعی برای استفاده از دانسته ها رکن اول بود ـ مثل همیشه
والایش شکل گرفت و آرامش پراکنده شد ، همه در درون کامشان شیرین بود
صلح برقرار شد ، قلب در راس قرار داشت
به عنوان کسی که آخرین تصمیم را گرفته بود خرسندی را میشد از ضربانش فهمید . دست ها بکار میرفتند و پاها همه جا را مسیر میدیدند ، شاید کسی کمی قبل تر آنجا بوده . باید اندکی به خود فرصت میدادم که تاثیر شوق تجربه کردن از واقعیتم دور نسازد
نیک تر از نیک پیش رو بود
الف~کاف
الف~کاف