آموختم که رنج را در پسِ دیدن به‌خاطر بسپارم
و آنگاه که جانم در سددِ رهایی است
انکار کنم حال آنکه مخالفت شود
تظاهری شاید نزدیک به واقعیت اما آشوب‌ساز در درون
چاره‌ای نباشد
که آری اشک‌هایم را راهیِ این سفرِ شوم نکنم
خواهی رسید به انتهای مسیر صبر را کیشِ خود قرار دِه
آرام باش آدمی
نوایی مخالف با آنچه که برمی‌آید از رهایی‌جویانم
آموختم غالبا دور از انتظار باشم
نیمه‌های تاریک گاهی هم پرسود باشد
جسارتی وابسته به هشیاری
گاه در حق خویش و گاه در حق آدمیان
زمانه را اعتمادی کم باشد
حال همان بِه که اعتماد را حفظ کرد
آموختم کلماتم را زنده نگه دارم
گاه حرف ها می‌میرند آن‌وقت که جاری شوند
پس
به کوششِ سکوت حرف‌ها را ارج نهادن خوش باشد
دستان تاریکی حلقه به گردن روشنی ؟
خیر ، طریقتِ زندگانی این باشد
یک صداقتِ ناخوشایند اما مواجه را چه گوییم؟
آری
من همانم
همان خواهم بود
الف~کاف
