امروز کمی مغرورم
کمی عادل ، کمی هم شاید بی پروا
بهرحال احساس خستگی نمیکنم ، امروز قصد کردم کمی به خودم نگاه کنم
بجای چشم دوختن به رو به روم
امروز من گستاخ شدم برای خودم بودن
میگویند که ما سر در میانِ سربلندان داشتیم
عزیز من ، باد به غبغب انداختن است
گذر عمر بنده به بَقال محل که نخورده
خوب بیاد دارمت
اقتضای نیازِ تو بود ، رفع که شدی
تنها یافتم خود را
دست در دستِ طوفانی از شِن به تن صحرا تاختی
اشک هایت را لمس کردم
اما بی فایده بود نگاه های پشت سرت ، دیگر نمانده بودی
گیریم که تو خواسته بودی مرا به وسعت جهانی
خواستمت به وسعت جهانی
عزیز من ، بقربانت ، نماندی
حال
به نیکی جامهٔ سپید بپوشان به تن تلخی ها
آسودهخاطر میشوی قطعا !
اشک شوق هم از تنِ جامه پوش جاری میشود آری ، زخم ها انتظار همین را داشتند
خدایت را شکر ، ترسیده از فردا و دلخوش به گذشته
راغب به رفتن ، تنیده بر امواج
تکرار کن ، آینده همیشه یک جا و مکان نیست میتواند یک شخص باشد
یک تز ، یک شعار که آویخته شده بر زبان جامعه ایی
که فقط حرف میزنند
دستانشان قَلم شده
پاهایشان فلج
و فقط حرف میزنند
الف~کاف
پاهایشان ف