تصویر مبهمی از آن سروِ بالای قبر، هنوز در خاطرم مانده. یک سرو بود که احتمالا تولدش مماس شده با مرگ صاحبش. جوان بود، به کمتر از ده سال می‌زد. رو به پرتره‌ی عزبِ یک قبر، به شکوه ایستاده بود. بالای قبرهای دیگر، لایتناهی است از سوسن و پیچک و میخک. بالای این قبر سروی گذاشته بودند که بگویند صاحبش ایستاده مرده. یا اصلا نمرده و سرو، جورِ بودنش را می‌کشد. شاید حتی نخواسته‌اند چیزی بگویند و دمِ دست‌شان سروی فشانده‌اند بالای آن پیکره‌ی لخت و عور، که بیا و ببین و برو!
خواستم بگویم می‌خواهم آن‌طور بمیرم. این چنین استعاری که کسی نداند چرا رفته‌ام، و آنچنان استوار که انگار هنوز هم زنده‌ام. کتاب‌هایم را جمع کرده‌ام یک گوشه، سریال‌هایم را نوشته‌ام کنجی از دفتر، اسامیِ مهم، جزئیاتی که قرار بوده مرا از دیگری متفاوت کنند. قرار بوده و هست. همه را نوشته‌ام. کارهایی که اگرچه در شان این زندگی نیست، در شان یک انسان که هست.
می‌خواهم تصویر مبهم آن سرو، مماس شود روی پیکره‌ام. که بدانند اگرچه اندک، اما بیهوده نزیسته‌ام. حتی اگر آن‌ها مشغول زندگی بوده‌اند و من به بقا گذرانده‌ام. حتی اگر رنج، فرصتِ لمس را ازم گرفته باشد. امروز که این‌ها را می‌نوشتم، فکر کردم چه خوب که این فضای ابری هست. حالا حتی اگر یک بمب ویرانگر هم روی سرمان هوار شود، تمامِ ما به کلی از بین نمی‌رود. همیشه قسمتی هست که بماند. تکه‌ای از رنج، پازلی از حرف، انسانی که اثر انگشتی از خود به جا گذاشته روی دیوار این جهان، تا آیندگان بدانند که سروها، ایستاده می‌میرند.
