تخریب دیگران، بنایی ویرانگر برای آرامشی ناپایدار
گاهی انسانها برای بالا رفتن، دیگران را پایین میکشند؛ غافل از آنکه بلندی در پرتگاه دیگران، فقط توهمی زودگذر است. تخریب بیدلیل، نه نشانه قدرت است و نه دانایی؛ بلکه زبانی است خاموش از رنجهای درونی و ناتوانی در پذیرش موفقیت دیگران.
وقتی کسی را بیانصافانه نقد میکنیم یا حرمتش را میشکنیم، در حقیقت آیینهای را میشکنیم که بازتاب ضعفهای خودمان را نشان داده است. بزرگی در ساختن است، نه در ویران کردن. انسانهای بالغ و روشندل، اگر چیزی برای گفتن نداشته باشند، سکوت میکنند، نه زخم میزنند.
بگذاریم به جای خار در نگاه دیگران، گل باشیم در مسیرشان. جهان، با مهر ساخته میشود، نه با قضاوتهای بیاساس و دلهایی که از کینه لبریزند.
✍️ به قلم دانیال نوریزاده