
شخصی از اهل خراسان، از راه دور و با رنج فراوان، در حالتی که عشق به اهل بیت(علیهما السلام) در وجودش موج میزد، با پای پیاده و کفش های پاره که پایش را زخمی کرده بود، خدمت امام باقر (علیه السلام) رسید و خدا را به خاطر این ملاقات، شکر کرد و عرض کرد: یا بن رسول الله! هیچ چیز، جز محبت شما اهل بیت مرا به اینجا نکشانده است.
بعدپاهای زخمی شده ی خود را به حضرت نشان داد. امام فرمود: هر کس هر چه را دوست داشته باشد، با همان محشور می شود.داستان های معنوی،ص۱۸۷
رسول خدا (ص): هر که را خداوند محبت امامان از اهل بیت مرا عنایت کند، خیر دنیا و آخرت را به وی داده است.میزان الحکمه،۳۲۰۲.
برای این عشق و محبتی که خدا از اهل بیت در دلمان گذاشته است نیز در آخرت سوال میپرسند؛ با توجه به سخن حضرت رسول اکرم(ص) که فرموده اند: در روز قیامت قدمی برداشته نمیشود، تا از چهار چیزسوال کنند؛
_ از عمر، که در چه راهی صرف شده است.
_از جوانی، که در چه چیزی سپری گردیده.
_ از مال که از کجا بدست آمده و در چه مواردی خرج شده و
_ از ما،. اهل بیت.
مواظبت از این عشقی که به ماشیعیان ارزانی داده شده است، بسیار سخت است خصوصا عشق به مولای حی و حاضرمان.
باید عشقمان را ثابت کنیم تا شرمنده ی این عشق گران بها نباشیم.