خودی ها دشمنم شدند چه امیدی به دیگر ها
یوسفم که افتاده در چاه به دست برادر ها
همه نقاب به صوت خویش زده و بزک کرده
خداوندا نمی دانم چه حیله ای دارند در سر ها
با روی باز پر از مهر شتافتم سوی رفیقانم
اما چه زود و ناغافل خوردم به قفل بسته درها
حوصله ای نمانده برای شرح قصه ام دیگر
تحقیر شدنم گویا است در سکوت اجبار ها
در هاله ای از آه پنهانم فرو رفتم
قلبم عادت کرده بر زخم زنگار تکرار ها
