به بلندای شبی غرق غمم
بین این مدعیان تشنه ترم
بی تو در زیر هجوم گسلم
فاصله‌ای نیست به ویران شدنم
دل مجنون زده ام را از این شهر ببرم
حجم اندوه دلم را به دریا فکنم
حجم خالی تنم برف زمستان زده ایست
ذهن من دشت بیابان زده ایست
سوختم سوختم این درد به پایان نرسید
حس غمگین ترین حالت آبان نرسید
روح پریشان شده ام را به کجا می‌بری ام ؟
خسته ام خسته ازاین هوای خاکستری ام
توالی شبم در پی هذیان شدن است
در رعد ترین حالت باران شدن است
تصویر خیالی تو در آب شکست
این عشق زمینگیر به مرداب نشست
تو بگو تیغه مرگ را بزنم
یا که ؟......................
رها کریمی
🖊 رها
