نشسته ام کنار خلوت خاموش رو به تنهایی
اوراق کهنه ی پاییزم با ابیاتی رو به پایانی
خاطره ات را می سپارم به دار فراموشی
عشقت باده خونی است رو به رسوایی
قطره قطره اشک من سیلاب غمی می شد
رود غمم که می ریزد به دریاچه بی تسلایی
سینه ام کتیبه متروک نا خوانایی است
خون دلی که آغشته است به خطوط معمایی
در جزیره تنهایی خسته ی دلگیر من
خورشید پریده رنگ خفته است در مردابی
دلم یک بوسه جاودانه از مرگ می خواهد
خسته ام خسته از این کابوس های بیداری
این ذهن پینه بسته ترک خورده پیر من
زندانی است با شلاق های دوزخ بی فردایی
رها ای دختر قصه های پر غصه ی من
بگو که تو هم مثل من از توهم بیداری ٬ بیزاری
رها کریمی