آتش نمرود

تو مبین شعله کم نور شدم

سلسله ی آتش نمرود شدم

این منم حضرت تنهایی شب

این منم برکه غم دوخته لب

مثل مگسان دور سرم می گردند

در دلشان به درد من می خندند

با توام ! درد سرطانی من

با توام ! غصه ی پنهانی من

ای زنجیری مست خانه بر آبم کردی

تو چه دیدی که مرا نیمه رهایم کردی

سهم از لبان تو پک آخر می شد

طعم  تلخ گس ساغر  می شد

باکی ام نیست بیاید و به دارش بزنید

این سگ سوخته پا را به کنارش بزنید

آرزوها همگی دود شدند

برسردار غمت نابود شدند

گوش کن حجم تن دردم را

آتش بزن این قافیه شعرم را

بگذار درد به پایان نرسد

تلخی قصه ام به آبان نرسد

اصلا به درک بگذار نابود شود

از رنج هم‌آغوشی تو دود شود

رها کریمی

🖊 رها