کلاغ سیاه پشت پنجره نشسته بود. چشمان سرخش در تاریکی میدرخشید و هر چند لحظه یکبار سرش را بهآرامی تکان میداد؛ درست مانند موجودی که منتظر بود کسی متوجه حضورش شود.
ایرن با نگرانی به آن خیره شد.
ـ این کلاغ نباید اینجا باشه...
مرلین که هنوز از حرفهای او مضطرب بود، چند قدم عقب رفت و گفت:
ـ منظورت چیه؟ مگه یه کلاغ معمولی نیست؟
ایرن بدون آنکه نگاهش را از پرنده بردارد، پاسخ داد:
ـ نه. این یکی معمولی نیست. پادشاه مردگان از چنین پرندگانی برای زیر نظر گرفتن دیگران استفاده میکنه.
ارنست با دقت به پنجره نزدیک شد.
ـ یعنی ممکنه تمام حرفهایی که زدیم رو شنیده باشه؟
ـ شاید. اما هنوز نمیدونم چقدر از حضور من در اینجا مطمئنه.
در همان لحظه کلاغ بالهای سیاهش را گشود و از پنجره فاصله گرفت.
ایرن ناگهان به طرف در برگشت.
ـ باید دنبالش برم!
مرلین با تعجب گفت:
ـ چی؟! دنبالش بری؟ ایرن، همین الان گفتی این پرنده متعلق به پادشاه مردگانه!
اما ایرن دیگر منتظر نماند. در را باز کرد و با قدمهایی سریع از اتاق بیرون رفت.
ارنست فوراً به دنبال او حرکت کرد.
ـ ایرن! صبر کن!
مرلین زیر لب غر زد و با عجله پشت سرشان راه افتاد.
ایرن از راهروی سنگی گذشت و از پلهها پایین رفت. وقتی به در خروجی رسید، کلاغ را دید که از بالای دیوار حیاط عبور میکرد. بیدرنگ در را باز کرد و وارد حیاط شد.
هوای سرد شب به صورتش خورد. حیاط در سکوت فرو رفته بود و نور کمرنگ ماه روی سنگفرشها افتاده بود.
کلاغ روی شاخهی درخت بزرگی در انتهای حیاط نشست.
ایرن آرام به سمتش قدم برداشت.
ـ میدونم که فرستادهی اونی...
کلاغ صدای کوتاهی از گلویش بیرون آورد.
ایرن ایستاد و با صدایی محکمتر ادامه داد:
ـ بهش بگو من دیگه ازش نمیترسم. هرچقدر هم دنبالم بفرسته، این بار نمیذارم دوباره من رو زندانی کنه.
کلاغ ناگهان بالهایش را باز کرد، اما پرواز نکرد. فقط به او خیره ماند.
ارنست و مرلین چند لحظه بعد به حیاط رسیدند.
ارنست با نگرانی گفت:
ـ ایرن، ازش فاصله بگیر. نمیدونیم چه قدرتی داره.
ایرن بدون اینکه برگردد، جواب داد:
ـ اون فقط برای دیدن من نیومده. میخواد مطمئن بشه که از قلمروش فرار کردم و حالا اینجام.
مرلین با احتیاط به اطراف نگاه کرد.
ـ خب، حالا که مطمئن شده، نمیشه بهش بگیم مأموریتش تموم شده و بره؟
ارنست نگاه تندی به او انداخت.
ـ مرلین...
ـ فقط دارم پیشنهاد میدم!
در همان لحظه کلاغ از شاخه جدا شد و درست بالای سر ایرن به پرواز درآمد. چند دور در آسمان حیاط چرخید و سپس به سوی دیوارهای بیرونی قلعه رفت.
ایرن چند قدم به دنبالش برداشت، اما ناگهان ایستاد.
چیزی از میان پرهای سیاه کلاغ جدا شد و روی سنگفرش حیاط افتاد.
ارنست جلو رفت و آن را برداشت. تکهای کاغذ کوچک بود که با نخ سیاهی به پای پرنده بسته شده بود.
مرلین با دیدن آن، آهسته گفت:
ـ لطفاً بگو داخلش یه پیام دوستانه نیست...
ارنست کاغذ را باز کرد. نوشتهای کوتاه با جوهری تیره روی آن دیده میشد:
«فرار تو چیزی را تغییر نداده است. راز هنوز در اختیار من است. خواهر تو نیز از حقیقت بیخبر است.»
چهرهی ایرن درهم رفت. چند لحظه به نوشته خیره ماند و بعد کاغذ را از دست ارنست گرفت.
ـ پس هنوز هم فکر میکنه میتونه با گذشتهی ما تهدیدمون کنه...
ارنست با صدایی آرام پرسید:
ـ ایرن، چه رازی؟ چه چیزی رو از ایران پنهان کرده؟
ایرن سرش را پایین انداخت. سکوت طولانیاش بیشتر از هر پاسخی نگرانکننده بود.
مرلین این بار بدون شوخی گفت:
ـ ایرن... ما باید بدونیم با چه چیزی روبهرو هستیم.
ایرن نگاهش را بالا آورد. چشمانش از خشم و اندوه پر شده بود.
ـ پادشاه مردگان فقط نمیخواد ایران رو به دست بیاره. اون از چیزی میترسه که ایران ممکنه دربارهی گذشتهاش بفهمه. و من تنها کسی هستم که میتونه حقیقت رو براش روشن کنه.
ارنست آرام پرسید:
ـ پس چرا تا حالا چیزی نگفتی؟
ایرن به آسمان تاریک نگاه کرد. کلاغ دیگر دیده نمیشد.
ـ چون تا وقتی مطمئن نشم ایران در امانه، نمیتونم همهچیز رو فاش کنم.
مرلین با نگرانی به ارنست نگاه کرد.
ـ یعنی هنوز هم ممکنه اون به اینجا برگرده؟
ارنست کاغذ را در دستش مچاله کرد و با لحنی جدی گفت:
ـ بعد از چیزی که امشب دیدیم، باید فرض کنیم که هر لحظه ممکنه اتفاقی بیفته.
ایرن به سمت در ورودی برگشت، اما پیش از آنکه وارد شود، لحظهای مکث کرد و به تاریکی پشت دیوارهای حیاط چشم دوخت.
ـ اون میدونه من برگشتم... و حالا دیگه فقط مسئلهی زمانه.
باد سردی در حیاط پیچید و شاخههای درخت را به حرکت درآورد.
ایرن زیر لب گفت:
ـ این بار، قبل از اینکه اون به ایران برسه، من حقیقت رو به خواهرم میگم.
ارنست و مرلین به او نگاه کردند. هر دو میدانستند که بازگشت ایرن، تازه آغاز ماجرایی بسیار بزرگتر بود.