ویرگول
ورودثبت نام
Maryam
Maryam
Maryam
Maryam
خواندن ۱۶ دقیقه·۱۴ روز پیش

سایه ای در جنگل شرقی

فصل: سایه‌ای در جنگل شرقی

تن‌سان و مرلین در کنار یکدیگر به‌سوی جنگل شرقی قدم برمی‌داشتند؛ جنگلی که درختان بلند و انبوهش، همچون دیواری عظیم، نور خورشید را می‌بلعیدند و سایه‌های تیره‌ای روی زمین می‌انداختند.

مرلین تقریباً به تن‌سان چسبیده بود و پشت لباس او را محکم در مشت گرفته بود؛ انگار اگر لحظه‌ای از او فاصله می‌گرفت، سرنوشتش به دست شیاطین می‌افتاد! سرش را با احتیاط به چپ و راست می‌چرخاند و هر چند قدم یک‌بار، اطراف را زیر نظر می‌گرفت تا مطمئن شود هیچ موجود ترسناکی از میان درختان بیرون نمی‌خزد.

تن‌سان، برخلاف همراه وحشت‌زده‌اش، با دقت مسیر را بررسی می‌کرد. شمشیرش را محکم در دست داشت و آماده بود در صورت ظاهر شدن هر شیطانی، بی‌درنگ به آن حمله کند. تمام فکرش درگیر دو چیز بود: پیدا کردن شیطان‌ها و رسیدن به ایران.

او نمی‌دانست در انتهای این مسیر چه چیزی انتظارش را می‌کشد؛ اما یک چیز را خوب می‌دانست: تا زمانی که ایران را پیدا نکرده بود، دست از جست‌وجو برنمی‌داشت.

در همین هنگام، صدایی نامشخص از میان درختان به گوش مرلین رسید.

قدم بعدی‌اش را برنداشت.

پاهایش انگار به زمین چسبیده بودند. تمام بدنش سفت شد و با چشمانی گرد، به تاریکی میان درختان خیره ماند.

تن‌سان که متوجه توقف ناگهانی او شده بود، چند قدم دیگر برداشت؛ اما وقتی دید مرلین همچنان سر جایش خشک شده، با بی‌حوصلگی برگشت.

— باز چی شده؟

مرلین به‌آرامی سرش را به سمت او چرخاند. سعی داشت ترسش را پنهان کند، اما لرزش لب‌هایش تمام تلاشش را بر باد می‌داد.

— تـ... تن‌سان... یه صدایی اومد. شنیدی؟

تن‌سان ساکت شد.

گوش سپرد.

نسیمی میان شاخه‌ها می‌پیچید و برگ‌ها را به حرکت درمی‌آورد. صدای خش‌خش آرامی از زیر پایشان بلند می‌شد، اما هیچ صدای غیرعادی دیگری به گوش نمی‌رسید. با این حال، او با دقت اطراف را بررسی کرد و به دنبال کوچک‌ترین نشانه‌ای از حضور شیطان گشت.

چیزی پیدا نکرد.

اخم‌هایش در هم رفتند.

— چه صدایی؟ من چیزی نشنیدم.

مرلین با لحنی که بیشتر شبیه التماس بود تا توضیح، گفت:

— به جون جفتمون راست می‌گم! با همین گوش‌های خودم شنیدم! صدای عجیبی بود... خیلی هم ترسناک!

تن‌سان یک قدم به او نزدیک شد و با نگاهی جدی به چشم‌هایش خیره ماند.

— اگه راست می‌گی، پس نشونم بده اون شیطان کجاست.

مرلین چنان شوکه شد که انگار تن‌سان از او خواسته بود با دست خالی به جنگ صد شیطان برود!

رنگ از صورتش پرید. فوراً دست‌های تن‌سان را گرفت و با لحنی آمیخته به وحشت گفت:

— صبر کن! من فقط صداش رو شنیدم! از کجا بدونم دقیقاً کجاست؟ خودم که نمی‌تونم برم دنبالش!

تن‌سان دستش را از میان دست‌های او بیرون کشید.

— پس وقتی چیزی نمی‌دونی، کمتر سروصدا کن.

این را گفت و به راه افتاد.

مرلین با چهره‌ای درمانده چند لحظه به پشت او نگاه کرد. بعد، در حالی که زیر لب غر می‌زد، به دنبالش دوید.

— خیلی خب! معلومه که وقتی شیطان اومد و من رو خورد، تازه می‌فهمی حق با من بود!

تن‌سان حتی سرش را هم برنگرداند.

— اگه به‌جای حرف زدن، مراقب اطرافت باشی، شاید قبل از اینکه خورده بشی، متوجهش بشی.

— چه فصل: سایه‌ای در جنگل شرقی

تن‌سان و مرلین در کنار یکدیگر به‌سوی جنگل شرقی قدم برمی‌داشتند؛ جنگلی که درختان بلند و انبوهش، همچون دیواری عظیم، نور خورشید را می‌بلعیدند و سایه‌های تیره‌ای روی زمین می‌انداختند.

مرلین تقریباً به تن‌سان چسبیده بود و پشت لباس او را محکم در مشت گرفته بود؛ انگار اگر لحظه‌ای از او فاصله می‌گرفت، سرنوشتش به دست شیاطین می‌افتاد! سرش را با احتیاط به چپ و راست می‌چرخاند و هر چند قدم یک‌بار، اطراف را زیر نظر می‌گرفت تا مطمئن شود هیچ موجود ترسناکی از میان درختان بیرون نمی‌خزد.

تن‌سان، برخلاف همراه وحشت‌زده‌اش، با دقت مسیر را بررسی می‌کرد. شمشیرش را محکم در دست داشت و آماده بود در صورت ظاهر شدن هر شیطانی، بی‌درنگ به آن حمله کند. تمام فکرش درگیر دو چیز بود: پیدا کردن شیطان‌ها و رسیدن به ایران.

او نمی‌دانست در انتهای این مسیر چه چیزی انتظارش را می‌کشد؛ اما یک چیز را خوب می‌دانست: تا زمانی که ایران را پیدا نکرده بود، دست از جست‌وجو برنمی‌داشت.

در همین هنگام، صدایی نامشخص از میان درختان به گوش مرلین رسید.

قدم بعدی‌اش را برنداشت.

پاهایش انگار به زمین چسبیده بودند. تمام بدنش سفت شد و با چشمانی گرد، به تاریکی میان درختان خیره ماند.

تن‌سان که متوجه توقف ناگهانی او شده بود، چند قدم دیگر برداشت؛ اما وقتی دید مرلین همچنان سر جایش خشک شده، با بی‌حوصلگی برگشت.

— باز چی شده؟

مرلین به‌آرامی سرش را به سمت او چرخاند. سعی داشت ترسش را پنهان کند، اما لرزش لب‌هایش تمام تلاشش را بر باد می‌داد.

— تـ... تن‌سان... یه صدایی اومد. شنیدی؟

تن‌سان ساکت شد.

گوش سپرد.

نسیمی میان شاخه‌ها می‌پیچید و برگ‌ها را به حرکت درمی‌آورد. صدای خش‌خش آرامی از زیر پایشان بلند می‌شد، اما هیچ صدای غیرعادی دیگری به گوش نمی‌رسید. با این حال، او با دقت اطراف را بررسی کرد و به دنبال کوچک‌ترین نشانه‌ای از حضور شیطان گشت.

چیزی پیدا نکرد.

اخم‌هایش در هم رفتند.

— چه صدایی؟ من چیزی نشنیدم.

مرلین با لحنی که بیشتر شبیه التماس بود تا توضیح، گفت:

— به جون جفتمون راست می‌گم! با همین گوش‌های خودم شنیدم! صدای عجیبی بود... خیلی هم ترسناک!

تن‌سان یک قدم به او نزدیک شد و با نگاهی جدی به چشم‌هایش خیره ماند.

— اگه راست می‌گی، پس نشونم بده اون شیطان کجاست.

مرلین چنان شوکه شد که انگار تن‌سان از او خواسته بود با دست خالی به جنگ صد شیطان برود!

رنگ از صورتش پرید. فوراً دست‌های تن‌سان را گرفت و با لحنی آمیخته به وحشت گفت:

— صبر کن! من فقط صداش رو شنیدم! از کجا بدونم دقیقاً کجاست؟ خودم که نمی‌تونم برم دنبالش!

تن‌سان دستش را از میان دست‌های او بیرون کشید.

— پس وقتی چیزی نمی‌دونی، کمتر سروصدا کن.

این را گفت و به راه افتاد.

مرلین با چهره‌ای درمانده چند لحظه به پشت او نگاه کرد. بعد، در حالی که زیر لب غر می‌زد، به دنبالش دوید.

— خیلی خب! معلومه که وقتی شیطان اومد و من رو خورد، تازه می‌فهمی حق با من بود!

تن‌سان حتی سرش را هم برنگرداند.

— اگه به‌جای حرف زدن، مراقب اطرافت باشی، شاید قبل از اینکه خورده بشی، متوجهش بشی.

— چه توصیه‌ی دلگرم‌کننده‌ای! واقعاً از داشتن چنین دوست مهربونی احساس خوشبختی می‌کنم!

مرلین هنوز مشغول غر زدن بود که ناگهان دوباره صدایی از میان درختان بلند شد؛ این بار واضح‌تر از قبل.

خش‌خش...

سپس صدای شکستن شاخه‌ای خشک.

مرلین به‌آرامی سرش را چرخاند.

و آن را دید.

موجودی سیاه‌پوشیده در سایه، با اندامی غیرعادی و چهره‌ای که از فاصله‌ی دور هم وحشت‌آور به نظر می‌رسید، پشت تنه‌ی درختی ایستاده بود. انگار از همان ابتدا آن‌ها را زیر نظر داشت.

چشمان مرلین از وحشت گشاد شد.

یک لحظه به شیطان خیره ماند؛ لحظه‌ی بعد، با تمام قدرت مشت خود را به پهلوی تن‌سان کوبید!

— آآآخ! لعنتی! چته تو؟!

تن‌سان از شدت ضربه چند قدم به جلو پرت شد و با عصبانیت برگشت.

— امروز تصمیم گرفتی من رو روانی کنی؟! اول می‌ترسی، بعد می‌ایستی، حالا هم داری استخون‌های من رو خرد می‌کنی!

مرلین به‌جای جواب دادن، با انگشتانی لرزان به سمت درخت اشاره کرد.

— اونجا... همون‌جاست... دیدمش!

تن‌سان اخم کرد.

— کی رو دیدی؟

مرلین با چشمانی که از وحشت به آن نقطه دوخته شده بودند، به‌سختی گفت:

— شـ... شیطان رو!

تن‌سان بلافاصله سرش را به سمت درخت چرخاند. نگاهش میان شاخه‌ها و سایه‌ها حرکت کرد تا اینکه سرانجام چشمش به همان موجود افتاد.

چهره‌اش تغییر کرد.

دستش دور قبضه‌ی شمشیر محکم شد و با صدایی بلند فریاد زد:

— خودشه! شیطانه!

مرلین با ناباوری به او نگاه کرد. حالا دیگر نمی‌توانست امیدوار باشد که همه‌چیز حاصل خیال‌بافی خودش بوده است.

— اینجا چی‌کار می‌کنن؟! از جون من و تو چی می‌خوان؟!

تن‌سان بدون آنکه چشم از شیطان بردارد، مچ دست مرلین را گرفت.

— احتمالاً دنبال ایران می‌گردن... یا می‌خوان اول ما رو از سر راه بردارن و بعد سراغ اون برن.

با شنیدن نام ایران، نگرانی در نگاه تن‌سان عمیق‌تر شد. او نمی‌توانست اجازه دهد شیاطین به ایران نزدیک شوند؛ نه وقتی که هنوز نمی‌دانست چه خطری در انتظارش است.

مرلین هم با شنیدن این حرف، دیگر حتی توان غر زدن نداشت.

— یعنی... ممکنه ایران هم در خطر باشه؟

تن‌سان پاسخی نداد. فقط دست او را محکم‌تر گرفت و به سمت مسیری نامعلوم کشاند.

— حرکت کن!

هر دو میان درختان دویدند. شاخه‌ها به لباسشان گیر می‌کردند و ریشه‌های بیرون‌زده، عبور از مسیر ناهموار را دشوارتر می‌ساختند. تن‌سان همچنان شمشیرش را در دست داشت و هر چند لحظه یک‌بار پشت سرش را نگاه می‌کرد.

مرلین هم درست پشت سر او می‌دوید؛ البته اگر می‌شد آن وضعیت را دویدن نامید! بیشتر شبیه کسی بود که از ترس، اختیار پاهایش را از دست داده و فقط به لطف کشیده شدن توسط دوستش حرکت می‌کرد.

چند لحظه بعد، نفس‌زنان فریاد زد:

— یه سؤال دارم!

تن‌سان بدون اینکه سرعتش را کم کند، جواب داد:

— الان وقت سؤال نیست!

— ولی سؤال خیلی مهمیه!

— بپرس، لعنتی!

مرلین با وحشت به پشت سرش نگاه کرد.

— چرا نمی‌کشیش تا از شرش خلاص بشیم؟!

تن‌سان چنان تند به او نگاه کرد که مرلین برای یک لحظه فراموش کرد از چه چیزی بیشتر می‌ترسد؛ از شیطان یا از دوستش!

— احمق! اگه همین‌جا بکشیمش، ممکنه بقیه بفهمن ما اینجاییم و بریزن سرمون! اون‌وقت نه راه فرار داریم، نه فرصتی برای پیدا کردن ایران!

مرلین چند بار سریع سرش را تکان داد.

— قبول! کاملاً قبول! من عاشق زنده موندنم! اصلاً از اول هم با جنگیدن مخالف بودم!

تن‌سان با عصبانیت گفت:

— تو از اول با همه‌چیز مخالف بودی!

— چون همه‌چیز می‌خواد من رو بکشه!

با وجود تمام شوخی‌هایش، لرزش صدای مرلین واقعی بود. او از ته دل می‌ترسید. می‌دانست اگر یکی از آن موجودات به آن‌ها برسد، ممکن است فرصتی برای فرار باقی نماند.

با این حال، قدم‌هایش را تندتر کرد و خودش را به تن‌سان نزدیک نگه داشت.

در میان تاریکی جنگل شرقی، آن دو به دویدن ادامه دادند؛ یکی با شمشیری در دست و ذهنی پر از نگرانی برای ایران، و دیگری با آرزویی بسیار ساده‌تر: اینکه پیش از پایان روز، هنوز زنده باشد تا بتواند از تن‌سان بابت تمام این ماجراها شکایت کند!‌ی دلگرم‌کننده‌ای! واقعاً از داشتن چنین دوست مهربونی احساس خوشبختی می‌کنم!

مرلین هنوز مشغول غر زدن بود که ناگهان دوباره صدایی از میان درختان بلند شد؛ این بار واضح‌تر از قبل.

خش‌خش...

سپس صدای شکستن شاخه‌ای خشک.

مرلین به‌آرامی سرش را چرخاند.

و آن را دید.

موجودی سیاه‌پوشیده در سایه، با اندامی غیرعادی و چهره‌ای که از فاصله‌ی دور هم وحشت‌آور به نظر می‌رسید، پشت تنه‌ی درختی ایستاده بود. انگار از همان ابتدا آن‌ها را زیر نظر داشت.

چشمان مرلین از وحشت گشاد شد.

یک لحظه به شیطان خیره ماند؛ لحظه‌ی بعد، با تمام قدرت مشت خود را به پهلوی تن‌سان کوبید!

— آآآخ! لعنتی! چته تو؟!

تن‌سان از شدت ضربه چند قدم به جلو پرت شد و با عصبانیت برگشت.

— امروز تصمیم گرفتی من رو روانی کنی؟! اول می‌ترسی، بعد می‌ایستی، حالا هم داری استخون‌های من رو خرد می‌کنی!

مرلین به‌جای جواب دادن، با انگشتانی لرزان به سمت درخت اشاره کرد.

— اونجا... همون‌جاست... دیدمش!

تن‌سان اخم کرد.

— کی رو دیدی؟

مرلین با چشمانی که از وحشت به آن نقطه دوخته شده بودند، به‌سختی گفت:

— شـ... شیطان رو!

تن‌سان بلافاصله سرش را به سمت درخت چرخاند. نگاهش میان شاخه‌ها و سایه‌ها حرکت کرد تا اینکه سرانجام چشمش به همان موجود افتاد.

چهره‌اش تغییر کرد.

دستش دور قبضه‌ی شمشیر محکم شد و با صدایی بلند فریاد زد:

— خودشه! شیطانه!

مرلین با ناباوری به او نگاه کرد. حالا دیگر نمی‌توانست امیدوار باشد که همه‌چیز حاصل خیال‌بافی خودش بوده است.

— اینجا چی‌کار می‌کنن؟! از جون من و تو چی می‌خوان؟!

تن‌سان بدون آنکه چشم از شیطان بردارد، مچ دست مرلین را گرفت.

— احتمالاً دنبال ایران می‌گردن... یا می‌خوان اول ما رو از سر راه بردارن و بعد سراغ اون برن.

با شنیدن نام ایران، نگرانی در نگاه تن‌سان عمیق‌تر شد. او نمی‌توانست اجازه دهد شیاطین به ایران نزدیک شوند؛ نه وقتی که هنوز نمی‌دانست چه خطری در انتظارش است.

مرلین هم با شنیدن این حرف، دیگر حتی توان غر زدن نداشت.

— یعنی... ممکنه ایران هم در خطر باشه؟

تن‌سان پاسخی نداد. فقط دست او را محکم‌تر گرفت و به سمت مسیری نامعلوم کشاند.

— حرکت کن!

هر دو میان درختان دویدند. شاخه‌ها به لباسشان گیر می‌کردند و ریشه‌های بیرون‌زده، عبور از مسیر ناهموار را دشوارتر می‌ساختند. تن‌سان همچنان شمشیرش را در دست داشت و هر چند لحظه یک‌بار پشت سرش را نگاه می‌کرد.

مرلین هم درست پشت سر او می‌دوید؛ البته اگر می‌شد آن وضعیت را دویدن نامید! بیشتر شبیه کسی بود که از ترس، اختیار پاهایش را از دست داده و فقط به لطف کشیده شدن توسط دوستش حرکت می‌کرد.

چند لحظه بعد، نفس‌زنان فریاد زد:

— یه سؤال دارم!

تن‌سان بدون اینکه سرعتش را کم کند، جواب داد:

— الان وقت سؤال نیست!

— ولی سؤال خیلی مهمیه!

— بپرس، لعنتی!

مرلین با وحشت به پشت سرش نگاه کرد.

— چرا نمی‌کشیش تا از شرش خلاص بشیم؟!

تن‌سان چنان تند به او نگاه کرد که مرلین برای یک لحظه فراموش کرد از چه چیزی بیشتر می‌ترسد؛ از شیطان یا از دوستش!

— احمق! اگه همین‌جا بکشیمش، ممکنه بقیه بفهمن ما اینجاییم و بریزن سرمون! اون‌وقت نه راه فرار داریم، نه فرصتی برای پیدا کردن ایران!

مرلین چند بار سریع سرش را تکان داد.

— قبول! کاملاً قبول! من عاشق زنده موندنم! اصلاً از اول هم با جنگیدن مخالف بودم!

تن‌سان با عصبانیت گفت:

— تو از اول با همه‌چیز مخالف بودی!

— چون همه‌چیز می‌خواد من رو بکشه!

با وجود تمام شوخی‌هایش، لرزش صدای مرلین واقعی بود. او از ته دل می‌ترسید. می‌دانست اگر یکی از آن موجودات به آن‌ها برسد، ممکن است فرصتی برای فرار باقی نماند.

با این حال، قدم‌هایش را تندتر کرد و خودش را به تن‌سان نزدیک نگه داشت.

در میان تاریکی جنگل شرقی، آن دو به دویدن ادامه دادند؛ یکی با شمشیری در دست و ذهنی پر از نگرانی برای ایران، و دیگری با آرزویی بسیار ساده‌تر: اینکه پیش از پایان روز، هنوز زنده باشد تا بتواند از تن‌سان بابت تمام این ماجراها شکایت کند!فصل: سایه‌ای در جنگل شرقی

تن‌سان و مرلین در کنار یکدیگر به‌سوی جنگل شرقی قدم برمی‌داشتند؛ جنگلی که درختان بلند و انبوهش، همچون دیواری عظیم، نور خورشید را می‌بلعیدند و سایه‌های تیره‌ای روی زمین می‌انداختند.

مرلین تقریباً به تن‌سان چسبیده بود و پشت لباس او را محکم در مشت گرفته بود؛ انگار اگر لحظه‌ای از او فاصله می‌گرفت، سرنوشتش به دست شیاطین می‌افتاد! سرش را با احتیاط به چپ و راست می‌چرخاند و هر چند قدم یک‌بار، اطراف را زیر نظر می‌گرفت تا مطمئن شود هیچ موجود ترسناکی از میان درختان بیرون نمی‌خزد.

تن‌سان، برخلاف همراه وحشت‌زده‌اش، با دقت مسیر را بررسی می‌کرد. شمشیرش را محکم در دست داشت و آماده بود در صورت ظاهر شدن هر شیطانی، بی‌درنگ به آن حمله کند. تمام فکرش درگیر دو چیز بود: پیدا کردن شیطان‌ها و رسیدن به ایران.

او نمی‌دانست در انتهای این مسیر چه چیزی انتظارش را می‌کشد؛ اما یک چیز را خوب می‌دانست: تا زمانی که ایران را پیدا نکرده بود، دست از جست‌وجو برنمی‌داشت.

در همین هنگام، صدایی نامشخص از میان درختان به گوش مرلین رسید.

قدم بعدی‌اش را برنداشت.

پاهایش انگار به زمین چسبیده بودند. تمام بدنش سفت شد و با چشمانی گرد، به تاریکی میان درختان خیره ماند.

تن‌سان که متوجه توقف ناگهانی او شده بود، چند قدم دیگر برداشت؛ اما وقتی دید مرلین همچنان سر جایش خشک شده، با بی‌حوصلگی برگشت.

— باز چی شده؟

مرلین به‌آرامی سرش را به سمت او چرخاند. سعی داشت ترسش را پنهان کند، اما لرزش لب‌هایش تمام تلاشش را بر باد می‌داد.

— تـ... تن‌سان... یه صدایی اومد. شنیدی؟

تن‌سان ساکت شد.

گوش سپرد.

نسیمی میان شاخه‌ها می‌پیچید و برگ‌ها را به حرکت درمی‌آورد. صدای خش‌خش آرامی از زیر پایشان بلند می‌شد، اما هیچ صدای غیرعادی دیگری به گوش نمی‌رسید. با این حال، او با دقت اطراف را بررسی کرد و به دنبال کوچک‌ترین نشانه‌ای از حضور شیطان گشت.

چیزی پیدا نکرد.

اخم‌هایش در هم رفتند.

— چه صدایی؟ من چیزی نشنیدم.

مرلین با لحنی که بیشتر شبیه التماس بود تا توضیح، گفت:

— به جون جفتمون راست می‌گم! با همین گوش‌های خودم شنیدم! صدای عجیبی بود... خیلی هم ترسناک!

تن‌سان یک قدم به او نزدیک شد و با نگاهی جدی به چشم‌هایش خیره ماند.

— اگه راست می‌گی، پس نشونم بده اون شیطان کجاست.

مرلین چنان شوکه شد که انگار تن‌سان از او خواسته بود با دست خالی به جنگ صد شیطان برود!

رنگ از صورتش پرید. فوراً دست‌های تن‌سان را گرفت و با لحنی آمیخته به وحشت گفت:

— صبر کن! من فقط صداش رو شنیدم! از کجا بدونم دقیقاً کجاست؟ خودم که نمی‌تونم برم دنبالش!

تن‌سان دستش را از میان دست‌های او بیرون کشید.

— پس وقتی چیزی نمی‌دونی، کمتر سروصدا کن.

این را گفت و به راه افتاد.

مرلین با چهره‌ای درمانده چند لحظه به پشت او نگاه کرد. بعد، در حالی که زیر لب غر می‌زد، به دنبالش دوید.

— خیلی خب! معلومه که وقتی شیطان اومد و من رو خورد، تازه می‌فهمی حق با من بود!

تن‌سان حتی سرش را هم برنگرداند.

— اگه به‌جای حرف زدن، مراقب اطرافت باشی، شاید قبل از اینکه خورده بشی، متوجهش بشی.

— چه توصیه‌ی دلگرم‌کننده‌ای! واقعاً از داشتن چنین دوست مهربونی احساس خوشبختی می‌کنم!

مرلین هنوز مشغول غر زدن بود که ناگهان دوباره صدایی از میان درختان بلند شد؛ این بار واضح‌تر از قبل.

خش‌خش...

سپس صدای شکستن شاخه‌ای خشک.

مرلین به‌آرامی سرش را چرخاند.

و آن را دید.

موجودی سیاه‌پوشیده در سایه، با اندامی غیرعادی و چهره‌ای که از فاصله‌ی دور هم وحشت‌آور به نظر می‌رسید، پشت تنه‌ی درختی ایستاده بود. انگار از همان ابتدا آن‌ها را زیر نظر داشت.

چشمان مرلین از وحشت گشاد شد.

یک لحظه به شیطان خیره ماند؛ لحظه‌ی بعد، با تمام قدرت مشت خود را به پهلوی تن‌سان کوبید!

— آآآخ! لعنتی! چته تو؟!

تن‌سان از شدت ضربه چند قدم به جلو پرت شد و با عصبانیت برگشت.

— امروز تصمیم گرفتی من رو روانی کنی؟! اول می‌ترسی، بعد می‌ایستی، حالا هم داری استخون‌های من رو خرد می‌کنی!

مرلین به‌جای جواب دادن، با انگشتانی لرزان به سمت درخت اشاره کرد.

— اونجا... همون‌جاست... دیدمش!

تن‌سان اخم کرد.

— کی رو دیدی؟

مرلین با چشمانی که از وحشت به آن نقطه دوخته شده بودند، به‌سختی گفت:

— شـ... شیطان رو!

تن‌سان بلافاصله سرش را به سمت درخت چرخاند. نگاهش میان شاخه‌ها و سایه‌ها حرکت کرد تا اینکه سرانجام چشمش به همان موجود افتاد.

چهره‌اش تغییر کرد.

دستش دور قبضه‌ی شمشیر محکم شد و با صدایی بلند فریاد زد:

— خودشه! شیطانه!

مرلین با ناباوری به او نگاه کرد. حالا دیگر نمی‌توانست امیدوار باشد که همه‌چیز حاصل خیال‌بافی خودش بوده است.

— اینجا چی‌کار می‌کنن؟! از جون من و تو چی می‌خوان؟!

تن‌سان بدون آنکه چشم از شیطان بردارد، مچ دست مرلین را گرفت.

— احتمالاً دنبال ایران می‌گردن... یا می‌خوان اول ما رو از سر راه بردارن و بعد سراغ اون برن.

با شنیدن نام ایران، نگرانی در نگاه تن‌سان عمیق‌تر شد. او نمی‌توانست اجازه دهد شیاطین به ایران نزدیک شوند؛ نه وقتی که هنوز نمی‌دانست چه خطری در انتظارش است.

مرلین هم با شنیدن این حرف، دیگر حتی توان غر زدن نداشت.

— یعنی... ممکنه ایران هم در خطر باشه؟

تن‌سان پاسخی نداد. فقط دست او را محکم‌تر گرفت و به سمت مسیری نامعلوم کشاند.

— حرکت کن!

هر دو میان درختان دویدند. شاخه‌ها به لباسشان گیر می‌کردند و ریشه‌های بیرون‌زده، عبور از مسیر ناهموار را دشوارتر می‌ساختند. تن‌سان همچنان شمشیرش را در دست داشت و هر چند لحظه یک‌بار پشت سرش را نگاه می‌کرد.

مرلین هم درست پشت سر او می‌دوید؛ البته اگر می‌شد آن وضعیت را دویدن نامید! بیشتر شبیه کسی بود که از ترس، اختیار پاهایش را از دست داده و فقط به لطف کشیده شدن توسط دوستش حرکت می‌کرد.

چند لحظه بعد، نفس‌زنان فریاد زد:

— یه سؤال دارم!

تن‌سان بدون اینکه سرعتش را کم کند، جواب داد:

— الان وقت سؤال نیست!

— ولی سؤال خیلی مهمیه!

— بپرس، لعنتی!

مرلین با وحشت به پشت سرش نگاه کرد.

— چرا نمی‌کشیش تا از شرش خلاص بشیم؟!

تن‌سان چنان تند به او نگاه کرد که مرلین برای یک لحظه فراموش کرد از چه چیزی بیشتر می‌ترسد؛ از شیطان یا از دوستش!

— احمق! اگه همین‌جا بکشیمش، ممکنه بقیه بفهمن ما اینجاییم و بریزن سرمون! اون‌وقت نه راه فرار داریم، نه فرصتی برای پیدا کردن ایران!

مرلین چند بار سریع سرش را تکان داد.

— قبول! کاملاً قبول! من عاشق زنده موندنم! اصلاً از اول هم با جنگیدن مخالف بودم!

تن‌سان با عصبانیت گفت:

— تو از اول با همه‌چیز مخالف بودی!

— چون همه‌چیز می‌خواد من رو بکشه!

با وجود تمام شوخی‌هایش، لرزش صدای مرلین واقعی بود. او از ته دل می‌ترسید. می‌دانست اگر یکی از آن موجودات به آن‌ها برسد، ممکن است فرصتی برای فرار باقی نماند.

با این حال، قدم‌هایش را تندتر کرد و خودش را به تن‌سان نزدیک نگه داشت.

در میان تاریکی جنگل شرقی، آن دو به دویدن ادامه دادند؛ یکی با شمشیری در دست و ذهنی پر از نگرانی برای ایران، و دیگری با آرزویی بسیار ساده‌تر: اینکه پیش از پایان روز، هنوز زنده باشد تا بتواند از تن‌سان بابت تمام این ماجراها شکایت کند!

۰
۰
Maryam
Maryam
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید