سلام
احتمالا عده ای در زندگی خود برخورد داشتید با کسانی که اصولا برخوردشان با شما با سایر متفاوت بوده و عادی نبود مثلا گاهی بیش از حد به شما نگاه میکنند بدون هیچ دلیلی یا مثلا در غذا خوردن مثلا اگر نقش اشپز را بازی کنند برای بقیه در بشقاب به یک میزان غذا میریزند ولی برای شما بیشتر میریزند غذا در بشقاب میپرسید چرا ؟؟؟ میگویند تا قوی بشوی و ضعیف نشوی یا مثلا هر جا که باشید بیست بار به شما تلفن میزنند تا جویای احوالتان شوند و سوال های از جمله کجا هستی ؟؟؟؟ کی برمیگردی ؟؟؟؟؟ تنهام نذاری؟؟؟؟؟؟ زودبیا نگرانم و این حرفا میزنن یا اگر هم دیر کنید شبو بدون حرف زدن با شما و با حالت قهر سپری میکنند خیلی هام هم حتی گریه میکنند و بسیار نارحت میشوند خیلی ها هم داریم کادوی فراوان برای طرف میخرند و او را به قول معروف زیاد لوس میکنند اینها عوامای هستند که نشان دهنده وابستگی بیمار گونه هست حالا تحت تاثیر چه عواملی این وابستگی ها رخ میده ؟؟؟ تحت تاثیر عواملی که مثلا فرض کنیم طرف سالهاعه محبتی به چشم ندیده یکهو یه نفر زیاد بهش محبت میکنه بدون اینکه از اون چیزی بخواد یا انتظاری ازش داشته باشه و اونو از حالت افسردگی در میاره این شخص طبیعتا تحت تاثیر این عوامل یه جورایی به صورت ناخ واسته اونو منجی و قهرمان خودش به حساب میاره و کل عمرش رو مثل کسی میمونه که همه چیزش را فدای قهرمانش میکنه و این شخصه هم همه چیزشو فدای اون شخص میکنع و زمان که بگذره نوعی وابستگی رخ میده که کم کم به یه نوع بیمارس تبدیل میشه حالا چطور باید جلوی این افراد ایستاد ؟؟؟ اول اینکه بدانیم وجود انسانها و عزیزانمان همیشگی نیست پس نباید طوری برخورد کنیم انگار همیشه با ما خواهند بود دوم اینکه به درون انسان ها بنگریم متوجه میشویم وجود انسان ازاد هست و به یک چیز تکیه نمیکنه تنوع طلب هست و دوست داره چیزهای جدید امتحان کنه مثلا اینکه روز تا شب فقط پیش اون شخصی رو که بهش وابستگی داره بمونه کنارش بیشنه تا طرف مثلا احساس تنهایی نکنه اما خودش راضی نیست و دوست داره کارهای دیگه اش رو انجام بده مثلا شاید بخواد خوراکی بخوره تلویزیونی ببینه با دوستاش بره بیرون هوایی عوض کنه و خلاصه عوامل مختلف مختلف باعث میشوند که انسان خوشش بیاد انها را امتحان کند و دوست ندارد یکسره پیش ان شخص باشد این اشتباه است ما هیچگونه حقی نداریم که هیچکس حتی ان شخصی را که بیشتر از همه دوستش داریم را وادار به این کنیم که همش کنارمان باشد این درست نیست ان شخص احساس زندان میکند تا اینکه احساس کند در بهشت است و کنار شخصی خوب قرار دارد نه اینگونه نیست متاسفانه در جهان امروزی ما میزان وابستگی ها دارد بیشتر و بیشتر میشود و این اشتباهه هیچ حس و حالی و هیچ انسان و موجودی تا ابد پایدار نیست و نمیشود به یک چیز تا ابد دلبسته شویم تنها یک چیزهایی بافی می مانند تا ابد ان هم فقط حس دوست داشت و اعتماد هست و این دوست داشتن و اعتما با وابستگی زمین تا اسمونند زیرا این حس اعتماد چیزیه که حتی اگر فردا ان سر دنیا و این یکی این سر دنیا باشد هم چون میدانند طرف ادم خوبی هست و هرجا که باشد در صورت نیاز به او کمک می کند و هوایش را دارد ایم اعتماده همچنان حفظ میشود نه فقط اعتماد بلکه دوست داشتن نیز بدین شکل است اما بحث وابستگی فرق دارد وابستگی بدین گونه است فرد همش کنار ان شخص بایستی باشد و جایی نرود اشتباهه وابستگی بیمار گونه هیچ مزایایی ندارد و معایبش بلند مرتبه و بسیار بد هست
۱: پایه های زندگی رو سست میکند
۲: ارامش خانواده را از بین نیبرد و جروبحث زیاد میشود
۳: اشخاص توانایی این را ندارند حتی زندگی عادی خود را انگونه که دوست دارند سپری کنند و حتی برای خوردن غذایی باید عم کلی دودوتا چهارتا کنند انقدر که اوضاع وخیمه
۴ : بی اعتمادی زیاد و دوست داشتنه کمتر میشه
۵: علاقه ای رو که فردبه اون شخص بیمارگونه وابسته داششته کم و کمتر میشود به گونه ای که فقط دوست دارد برای چندساعت او را نبیند بلکه نفسی تازه کند
حتی خود شخص بیما هم در عذاب است بخاطر وابستگی بیجا و اعمال نادرستش زندگی در شاخه تعادل قرار دارم شما زیاد کم کاری کن و یا زیاده روی کن نتیجه اش قطعا بد در میاد ولی تعادل همیشه مطلبو و به جا بوده است
خلاصه امیدواریم که از زندگی لذت ببرید همراه با تعادل واقعی .