سلام
یکی مباحث جذاب و مهم در روان شناسی مسئله واقعیت گرایی و رویا و مرز بین این دو هست لابد افرادی رو در زندگی دیده اید که ان چنان در دنیای خیالی و درونی خودی سپری میکنند کخ حتی غذا خوردن هم یادشون میره یا بعضی ها رو دیدید که کلا دوست خیالی برای خود دارند بعضی ها انقدر تکرار میکنند و میگویند دوست خیالی دوست خیالی که بعد مدتی واقعا حس میکند این دوست خیالی وجود خارجی داردیعنی واقعیست در حال که از پدر و مادر میپرسد دوستش را میبینند و اونها میگویند کسی اینجا نیست ! اما او میگوید نه دوست من اینجاعه و واقعی این لجبازی و تداعی کردن و تکرار مداوم باعث پذیرفتن موقت مغز بر این هست که ان شخص خیالی واقعا حضوری واقعی دارد ذهنش عادت میکند به پذیرفتن ان دوست خیالی و اینجاعه که این مسئله مطرح میشه که چطور مرز بین خیالو و واقعیت رو حفظ کرد ؟؟؟؟ جواب ها میتونه سادی و پیچیده باشه تا حد زیادی سعی میکنم ساده سازی و روان توضیح بدم که قابل فهم باشه ببینید ما وقتی چشم باز میکنیم و از خواب بیدار میشویم اولین چیزی رو که میبینیم چیه ؟؟؟ خب مشخصه سقف سفید رنگ بالای سرمان و کولر گازی روبرویمان و اینکه رو تخت هستیم و خواب بودیم بلند میشه پرده رو کنار میزنیم و اسمان واقعی روبرو با خورشید درخشان که نورش همه جا رو روشن کرده میبینیم این چیزی رو که ما دیدیم واقعیت هست و اگر نگاهی به خودمان بندازیم درون همان اتاق هستیم و همان کولر گازیو و تخت و پنجره و خورشید کنارمان وجود داره و اینجاست که متوجه وجود اصل خودمون میشیم که تعلق داریم به واقعیت نه به رویا یا رویا چگونه است تو نشستی تو حال پذیرایی روبروی تلویزیونو داری اخبار میبینی اما تو ذهنت تصویرسازی کردی و داری میبینی سر کلاسی و برگه ریاضی با نمره بیست جلو دستته و از اینکه بیست شدی داری لبخند میزنی و خوشحال اما وقتی به خودت میای دستاتو نگاه میکنی به جای برگه امتحان کنترل تلویزیون دستته یا به جای سروصدای بچه ها ی کلاس سروصدای اخبارگو تلویزیون به گوشتان میرسد یا همان مجری شبکه خبر یا به جای نشستن سر صندلی مدرسه نشستی سر مبل داخل خانه و همه اینها نشان دهنده این است که جنابعالی اصلا و ابدا جسمت و روحت به اونجا تعلق نداشته و داری میبینی واقعا در واقعیت هست و حضور داری نه در ان جهان خیالی پس میگی یکی از دلایل اصلی رو که باید بچسبم به دنیای واقعی و خیالو فراموش کنه اینه که میدونم من به جهان واقعی تعلق دارم نه به خیالاتم پس اونجا یی که در ان حضور دارم و بهش تعلق دارم باید مطابق با همون زندگی کنم این یه نکته نکته بعدی اینه به این فکر کنی که خب من به فرض هر روز خدا درحال خوابیدنم و یا چیز میخودمو با موبایل کار مینم در عین حال تو ذهن دارم تو ساحل جزیره کیش قدم میزنم و روبروی دریا وایستادم و به زیبایی دریا نگاه میکنم و لبخند میزنم همین که مدام ارزوی دیدن جزیره کیش و اون دریا درون ذهنت باسه اما از یه طرف فقط سرت تو موبابل باشه و همش سعی کمی در فضای بسته و خفه کننده اتاق سپری کنی به هیچ دردی نمیخوره این رویات و تو بدون اینکه تصمیم بگیری رویات رو واقعی کنی فقط تو ذهنت داری اونو میسازی و توذهنت داری با اون زندگی می کنی و این خودش باعث این میشه که ۲۴ ساعت غرق در رویا باشی و کم کم احساس دلبستگی به این رویا میکنی به طوری که دوست نداری درون دنیای واقهی باشی و فقط به غروب خورشید و اون دریا روبروت که توذهنت ساختی نگاه میکنی و داری لذت میبری این فوق العاده خطرناک و بی معنی هست چرا به دو دلیل اول انقدر غرقی در رویاهات که حاضر به ادامه دادن زندگی واقعیت نیستی و از تکالیف و کارهای روزمره ات عقب میفتی و مشکل برای خودت درست میکنی دومین بخش هم اینه اون حس شادی تو از این رویا ساختگیه و همیشگی نیست وقتی قراره لذت بخش باشه که در واقعیت ببینیشو و واقعا تجربه اش کنی که حس واقعی ترو در بر بگیره نکته بعدی خودت بعد مدتی خسته میشی از دنیای خیالیت مثلا ممکنه گرسنه ات بشه و واسه رفع گرسنگی مجبوری تصاویر خیالیتو دودقیقه بزاری کنار وبری عذایی بخوری سیر بشی اما همین که از اون فانتزی شیرین بیرون بیای و واقعیتو میبینی جز درو دیوار های بسته خونه و نور مصنوعی برق چیزی نمیبینی و سکوت طاقت فرسا و همین باعث میشه ناخود اگاه یک حس نا امیدی درون تو ایجاد و از زندگی خسته بشی حتی بعدا باعث افسردگی و منجر حتی به مرگ هم میشه این نکته هم باعث میشه که توببینی چون عذاب میکشیو از لذت زودگذر واقعی بیشتر این عذابه پس باید رویا پردازیو بزاری کنار نکته اخر و سوم اینه به این فکر که خب به غیر من که ارزو و رویا دارم خیلی ها رو و ارزو داشتن و بهش رسیدن برم و زندگینامه اونها رو مطالعه کنم اسم افراد خاص و مشهور رو سرچ کنی و و زندگینامه شون رو بخونی میفهمی از تو بدتر هم بوده که به رویاشون دلبستگی داشتن و میخواستن زودتر به اهدافشون برسن اما اونها تلاش کردن و با نا امیدی سپری نکردنو نذاشتن کل زندگیشون بشه رو رویا از اون رویا به عنوان ابزاری جهت انگیزه گرفتن استفاده کردن که با تلاش بتونن به همون رویا برسن و تو واقعیت تجربه اش کنند و حس واقعی شادی رو بچشن و تجربه کنن اونموقع فهمیده اند که رویا وقتی واقعی بشه و خیلی نباشه حسش هم واقعی شه شیرینی اصل رو نیچشی نه اون تصاویر خسالی و نشستن تو خونه پس باید تلاش کرد وقتی اونها رو میبینین نا خوداگاه در ذهن خودت اینو میگی که خب منم انسانم اونها هم انسان من چیزی از اونها کم ندارم اونها تلاش کردن منم باید تلاش کنم و همین وه بهش رسید اونموقع میفهمی اشتباه نکردی که خودتو به حرکت در اوردی و تلاش کردی و این نکته اخر هم بود و در نهایت دنیا راه داده و احتیار و ازادده بودنو هم به انسان داده که انسان بتونه تلاش کنه و به اون چیزی رو که دوست دارخ برسه اون چیزی که دوست داره رو بسازه و زندگیش اونطور که دوست داره بسازه پس تلاش کن
خب این سه نکته رو که مطرح کردم اگر بخواید ساده وروان بخونید و راجبش فکر کنید با همین ها هم میشه خودتون رو از رویا پردازی کنار بزنید و وارد اصل زندگی حقیقت بشید و در واقعیت زندگی کنید و نگذارید زندگیتون پوچ در بیاد و نابود بشید و در اخر اینو بدونیم رویا ها صرفا از علاقه های ما تشکیل میشن و وقتی تشکیل شدن رویاها فرصتی هست که از اونها در جهت یک ابزار استفاده کنیم و اون ابزار رو تبدیل به انگیزه کنیم وقتی انگیزه تشکیل بشه هیجان و شادی ما زیاد میشه و میل به حرکت و تلاش داریم و همین که تسلیم نشیمو تلاش کنیم قطعا به رویا هایمان و ارزوها خواهیم رسید .