سلام
انسان ها معمولا در دوران زندگی خود تایمی را در افسردگی سپری میکنند و علت ان ناشی از خستگی ها ی روزمره و فشار های زندگی و نا امیدی در رسیدن به جواب هایشان است لابد دیده اید افرادی را که تحت تاثیر افکار فلسفی زیاد و فکر کردن درباره خیلی از مسائل نا امید و سرگردان شده اند گویی دیگر حال و حوصله ادامه دادن ندارند یا کلا فلسفه رو بگذاریم کنار کلا بپردازیم به همین مسائل عادی و فکر کردن به انها ، مسائل روزمره و فشار های زیاد ناشی از اضافه کاری و یا مشکلات معیشتی و اقتصادی نیز انسان را سردرگم میکنند باید به یک حقیقت خیلی واقعی و البته تلخ برسیم و ان این است جهان ۸۵ درصد از تلخی و ۱۵ درصد ان از خوشی تشکیل شده بخاطر همین است که میگویند سعی کن تا انجا که میتوانی شاد باشی البته این درصد تلخی میتواند خیلی کمتر شود به شرطی که انسان خودش تغییر کند چه بخواهیم یا چه نخواهیم بیشتر مشکلات یا همه انها ناشی از عملکرد بد خود انسان است اینکه برای حفظ منافع خود حاضریم به هم خیانت کنیم و همدیگر را نابود کنیم در حالی که با صلح و دوستی نیز میتوان به منافع خود رسید ما میداینم که اگر همه عمر را نیز بپردازیم به گوشه نشینی و ناراحتی قرار نیست کسی به ما چیزی بدهد زیرا همه درگیر زندگی خود و به فکر خود هستند روزگار نیز چرخ خود را میچرخاند و بخاطر حال بد تو اندکی توقف و یا صبر نمیکند که تو به خودت بیای و به زندگی برگردی پس خودت بیاد چاره بجویی و کاری کنی ما میدانیم جهان (بده بستان ) است یعنی چیزی از دست میدهی و چیزی بدست میاوری پس قطعا نباید برای رسیدن به اهداف انقدر دلخوری بکنیم از اینکه چرا این را بدست اوردم ولی اون یکی رو نه زندگی انقدر عمیق و دقیق است که نباید لحظه ای غفلت کرد و باید با هرچی که باسد بسازیم و رو به جلو پیش برویم اما از یک طرف هم نباید بگذاریم حقمان ضایع شود و تغییراتی برای بهبود زندگیمان انجام دهیم یک چیز را باید بدانیم و ان این است که انسان ها ی معروف و بزرگی مثل ایلان ماسک ، مارک زاکربرگ ، مستر بیست و یا هر انسان پیشرفته امروزی که خیلی ها دوست دارند سبیه انها شوند تمامی اینها اگر زندگینامه شان را مطالعه بکنید متوجه خواهید شد به راحتی این مسیر را طی نکرده اند و با سختی و ریسک کردن همراه بوده است هیچکدام انها اول راه نمیدانستند به این موفقیت ها میرسند و الگو میشوند برای بقیه اما با این حال با ریسک کردن به جلو حرکت کردند ما میدانیم هیچ مسیری با قاطعیت طی نکرده ایم چون هیچگاه در زندگی نمیتوان چیزی را با قاطعیت جلو برد چون هر لحظه ممکنه مانعی سر راه تو باشد ایمان ها و تصمیم های ما همگی نسبی هست ام ا با این حال به جلو حرکت میکنیم حالا چرا چون از وضعیت فعلیمان نیز راضی نیستیم و یک جمله معروفی وجود دارد که میگوید : تا امتحان نکنی متوجه نتیجه اش نمیشی . یا دونفر که بازی شطرنج اینجام میدهد طرف مقابل که میزند سرباز حریف را نابود میکند ایا بازی را برده است ؟ خیر هنوز کلی برای حریفش شاه و وزیر و سرباز باقی مانده وکسی نمیداند پایان کدام برنده میشوند پس این شوق ناسی از ندانسته میتواند خودش پله ای برای ما باشد به سمت موفقیت درست ممکنه ببازی ولی ممکنه هم ببری یه بحث دیگه مطرح هست و ان هم این هست به فرض ترس دتشته باشی و کاری نکنی اخرش چه میشود ؟ در همان وضع فعلی خود میمانی بدون تغییر و افسرده و منزوی هستی اما همین که حرکتی بکنی و بخشی از زندگیت دستت بگیری و معنا دارش کنی این خیلی ارزشش بالاتر از این هست که اصلا حرکتی نکنی! و به علاوه به خودت افتخار میکنی از اینکه بی ارزش نبودی و با تلاشت بلاخره هرچند کوچک اما چیز خوبی بدست اوردی که به ان افتخار کنی و فرد پوچ و به درد نخوری نیستی تازه وقتی ادامه بایبد تلاشت درهای بیشتر هم به روت باز خواهند شد ما این را بدانیم همیشه در بسته نبوده صرفا ما نمیدیدم و خیال میکردیم در بسته است به دلیل عصبانیت زودهنگام و خستگی و الی شما تلاش کنی بلاخره یه جا یه دری به روت باز حواهد شدکه بتوانی مسیر را تا ته موفقیت طی کنی.