سلام
دیدید وقتی یکی توی مشکلی هست دیگری کمکش میکنه و مشکلش رفع میشه اون فرده میشه قهرمان و یا نجات دهنده اما همیشه قهرمان بودن خوبه اما نه در هر مکشکل و در هر شرایطی مثال تصورش را بکنید تقی و نقی دو دوست هستند یکروز تقی نارحته و نقی میبینه این نارحته میاد کنارش میشینه و میگه مشکلت چیه تقی اول نمیخواد بگه و من من میکنه اما نقی بهش میگه من دوستت هستم یادت که نرفته دوستا پس به چه کار هم میان وقتی نتونن مشکلات دوستشون و بطرف کنن و به هم کمک کنند ؟ پس تقی کم کم به حرف میاد و مشکلشو میگه و نقی با حرف زدن اونو ارو میکنه و مکشکلشو حل میکنه حالا بیاید در دوبعد این رفتار نقی رو بررسی کنیم اول بعد کمک کردن به دوست بدون هیچ چشم داشتی و یا ایکه بخواد پز بده بگه من قهرمانم که حال ترو خوب کردم تقی خب از این جنبه بخوایم بررسی کنیم اینجوری میشه تقی مشکلشو میگه نقی حالشو خوب میکنه و بعدا دوستیشون بهتر هم میشه کسی از مشکل تقی خبردار نمیشه و نی طور باتهاش صادثانه دوسته که تقی میفهمه نقی دوست واقعبه و این همه رضایت بخشی اضل و پایان خوب ماجراست اما بعد دوم بررسی کنیم که تقی مشکلشو میگه و نقی حل میکنه مشکلشو ولی دوروز بعد تقی وارد کلاس میشه بچها یکهو میان سمتش میگن تقی راسته نقی جونتو نجات داده اون قهررمانه او قهرمان و تقی اول متعجب و بعد میگه به نقی من مشکلمو پیش تو گفتم چرا له همه گفتبی بعد تو خواستی از من و حال من سواستاده کنی که جایگاه و مقامتو ببری بالاتر و بشی محبوب دلها درسته تو دوست من نیستی و قهرمان نیستی این همون پایان ناخوش و همون بدیه ماجراعه که نباید خود را نجت دهنده بدانیم و پز بدیسم و مغرور شویم
در نهایت کسی قرمان واقعیست که بدون هیچ نیتی و خالصانه به بقیه کمک کند و هدف و منظوری از کمکش نداشته باشد و فقط قصدش کمک و حال خوب کردن افراد و بقیه باشد او همان قهرمان حقیقی استت