سلام
روزی کاروانی که در ان پر بود از انسان های مختلف و متفاوت از تاجر جماعت گرفته تا فقیری که در ان کاروان بود این کاروان در صحرا بود و خواست که به شهر بعدی برسد ناگهان از پشت صخره و سنگ ها که دزدان کمین کرده بودند و منتظر شکار کردن ناگهان بیرون می ایتد و به کاروان حمله ور میشوند و اعضای کاروان را اسیر و مال و اموال و دارایی انها را تصاحب میکنند یکی از اهالی جمع به حکینی که محبوب بود گفت : ای حکیم تو دانایی ! برو با انها صحبت کن شاید در دلسان رحمی بود و صحبت شما شد دوایی درد انها .
حکیم نیشخندی زد و گفت : ای نادان چرا قبل حرف زدن فکر نمیکنی ؟ اینها اگر اهل رحم کردن و مذاکره بودند که اینگونه بی رحمانه اموال مردم را تصاحب نمیکردند وما را اسیر نمیکردند کار اینها از مذاکره و رحم کردن فرلتر رفته و به هیچ چیزی جز دزدی فکر نمیکنند .
چو که در جنگ پیروز شوند دزدان
بی باک هستند از گریه کاروان