سلام
همه ما انسان ها در زندگی از عقل استفاده میکنیم و میدانیم که یکی از مهمترین نیازهای زندگی خودسازی و یا خوداگاهی هست یعنی اینکه بدانیم که هستیم ؟؟؟؟به کجا میرویم ؟؟؟؟ هدفمان در زندگی چیست ؟؟؟؟ مهارت و علاقه مندی ما چیست؟؟؟ ایا ادم ارامی هستیم یا عصبی؟؟؟؟؟ ایا ترش دوست داریم یا شیرین؟؟؟؟؟ این سوال ها از جمله سوالاتی هستند که معمولا ازشون خیلی برای خودسازی استفاده می کنند و وقتی به جواب رسید خوداگاهی رخ میده یعنی از خودشون و ویژگی هاشون با خبر میشن و میدونن که هستن و چه هدفی دارن و اینها اصولا اگر ادم شناختی از خودش و اهدافش و زندگی نداشته باشه گمراه میشه و وقتی گمراه شد نمیدونه بایستی چکار کنه و وقتی ندونست پوچ و بی هدف میشه و وقتی پوچ شد خالی از احساسات و خنده و شادی میشه و این تازه سراغاز فرد گمراه برای ورود به دوران افسردگیه !
خب خوداگاهی تغییراتی برنگرش و نوع رفتار ایجاد میکنه از جمله یه فردی همه عمرش رو صرف دعوا کرد اما ته دلش تو رویاهاش دوست داشت بشه تعمیرکار ماشین و مکانیکی بزنه و زندگی ساده و خوبی داشته باشه اما دست سرنوشت اونو برد سمت دعوا و اینها اما یه وقت برمیگرده و یه حس پوچی و درد و پشیمانی درونش رو فرا میگیره به طوری که از پا میندازتش حالا چرا ؟؟؟؟ چون ان شخص همه عمرش رو صرف دعوا کرد اخر هم بهره ای نبرد اینجاست که گاهی اون پشیمونیه میشه راه نجاتش چون یکهو ذهنش میره سمت سوالاتی مثل :
اخ چرا این بلا سر من اومد؟؟؟؟
اخ چرا تو کارم موفق نبود و سمت مکانیکی نرفتم؟؟؟؟؟
چی شد که از اون رویا رسیدم به دعوا کردن ؟؟؟؟؟
و اینجاعه که مغزش به اون رویای عمیق و دلی دلش میبرتش و اون رویا همون مکانیکی زدنه و وقتی میبینه هنوز روز هست و خورشید تو اسمونه هنوز زندگی در جریان هنوز نفس میکشه پس جواب اینه فرصت داری هنوز پس تصمیم میگیره روش زندگیشو عوض کنه و این همون لحظه ایه که فرد از خودش و علایقش اگاه و تصمیم میگیره زندگیشو شایسته و خوب کنه
پس خوداگاهی یکی مهمترین های زندگیه و لازمه یکبار در عمرمون نسبت خود و اهداف و علایقمون اگاهی داشته باشیم و خود اگاهی بکنیم تا در اینده پشیمان نشویم و غفلت کنیم از فرصت های طلاییی .