سلام
نواوری یکی ازمهمترین ابزار ها در دنیای امروزه ماست اگر دانش موبایل کم باشد میبینید در اپدیت یا همان بروزرسانی بعدی شیوه و ابزار جدید اضافه شده سرعت در دنیای ما متفاوت شده نسبت به گذشته اگر به ۷ سال قبل برگردیم
اینترنت بود .
موبایل بود .
بازی انلاین و افلاین بود .
اینستا و سوشال مدیا بودند.
اما ۷۰ درصد مردم غرق در دنیای واقعی و ۳۰ درصد در مجازی بودند
حجم کار کردن بالا بود ، میل به زندگی زیاد بود ، تحرک بیشتر بود ، سازگاری ها هم بیشتر بود .
اما ۷ سال بعد :
۷۰ درصد مجازی و ۳۰ درصد واقعی شد .
بی تحرکی زیاد تر شد .
میل به تنبلی بیشتر شد .
ناسازگاری ها زیادتر و سازگاری کمتر شد .
علاقه بین نزدیکان کمتر شد .
و هنوز که هنوزه این روند همچنان پابرجاست و همین مجازی بودن نسبت به ۷ سال قبل رشدی سعودی دارد تا نزولی یعنی الان هر روز که میگذرد اپدیت جدیدی به این فضا اضافه تر و دانش ما کمتر میشود . سطح زندگی مطلوب زمانیست که همسو با جهان بعلی ما نیز اگاهی نسبی داشته باشیم تا بتوانیم تعادل را در زندگی برقرار بکنیم .
اما مشکل اصلی کجاست ؟
حجم میانسال ها بیشتر و حجم نوجوانان کمتر و همین میانسال که بعد بیشتری از جامعه را در برمیگیرند در یک حالت دوقطبی قرار دارند به عبارت ساده تر (دودورانی) سخت است هم یه زمانی زندگیت را ساده گذراندی و الان برای روز بعدی دعا میکنی اپدیت جدید اضافه نشود که مجبور به یادگیری جدید شوی !
درباره جوانان نیز چنین است درس است جوان جماعت بهترین دوران را دارند که باید نسبت به سایر سنین بیشتر تلاش کنند و بیشتر شکوفا شوند اما الان حجم روانی و جسمی مگر باعث میشود جوانان پیشرفت کنند ؟ اگر برگردیم به گذشته پدر و مادر هایمان ان دوران حجم اسودگی روانی بهتر بود زندگی قناعت ساده زیستی داشت فرصت برای پیشرفت با توجه به عملکرد و شرایط موجود انچنان سخت نبود جنگی نیز نبود اما جوانان امروزی درگیری هایی همچون ناسازگاری با والدین خصوصا انهایی که فاصله سنی زیاد دارند ، دارند و همچنین اگر حرفه ای بلد باشند یا دخالت عواملی که از افکار قدیمی رنج میبرند نمیتوانند حرفه خود را شکوفا کنند همچنان که در گوشه ای از اتاق نشسته اند و برای فرار از مشکلات موسیقی گوش میدهند از ان طرف حجم پیچیدگی فضا و مجازی بودن زیادتر است به طوری گیج بودن را میتوان در انسان ها مشاهده نمود و همچنان نیز درگیر جنگ هستیم و از دانش برای متعادلسازی با فضای امروزی نیز بی بهره مانده ایم اخر چطور میتوان انتظار داشت جوان و نوجوان جماعت رشد کند و پیشرفته شود ؟
اما فارغ از مشکلاتی مثل جنگ که انشالله حل میشود و با ان کاری نداریم به بحث نواوری و سرعت مخرب ان میخواهیم اشاره کنیم :
درست است که پیشرفت کردن مفید است اما توانایی ما نیز محدود است گاهی لازم است فرصت برای خلوت کرد داشته باشیم ،گاهی لازم است ببریم از همه چی نظیر : ارتباطات ، کار کردن و درامد ، درس و دانشگاه ، فضای مجازی و کلی چرت و پرت دیگر
و فقط لازم است کمی به ارامشروان و خلوت با خود فکر کنیم .
نیازی نیست حتما برای یادگیری ، کیفیت بهتر و پز دادن استعدادهایمان فراتر از توانایی ها گام برداریم که جز نابودی و از دست دادن حال چیزی نصیبمان نمیشود گاهی باید توقف کرد و از حال لذت برد که شاید اصل قضیه هم همین باشد .
