سلام
گاهی اوقات قطع کردن راهه نجاته مثل مش مجتبی !
وقتی یه چیزی مدام تکرار بشه و منفی باشه انسان های درگیر رو پوچ و توخالی میکنه انسان به دلیل صبوری کردن بیش از اندازه سعی در تغییر اوضاع داره معمولا ماها عادت داریم که با مباحث و مشکلات بیشتر به دونوع برخورد میکنیم :
اول حمله
دوم با گفت و گو و صبر سعی در تغییر داریم
شاید خیلی از مباحث امروزی که بهتر که هیچ بدتر هم میشوند علتش اینه ما تن دادیم به دوراه حل کهنه و قدیمی که ممکنه خیلی اوقات جواب ندن شاید مواقعی ترک کردن ، رها کردن و یا قطع کردن راه درست باشه
مثال : روابط عاشقانه و عاطفی
طرف ۵ ساله که درگیره یک رابطه پر از تنش و دعوا و بدقولیه هی مدام فرصت میده از این روانشناس به اون روانشناس (بنده خدا الکی پول هم خرج میکنه هیچ بی فایده ) و مدام طرف مقابل قول میده و زیر قولش میزنه اخرش یک روز میگه: بابا مش مجتبی قطعش کن ابن سیم رابطه مزخرف رو قطع کن این که تغییر نمیکنه من باید ترکش کنم و الی همش در عذابم ولش کن .
تز روانشناسی : رسیدن به پذیرش واقعیت و رها کردن فانتزی
(اینکه بتونم تغییرش بدم یا رهاش کنم )
مثال بعدی
مثلا شرکت و کارمندی
یک کارمندی داریم اینجا خیلی باهوش و بانظم از شانس بد او گرفتار شرکتی بی نظم و خراب یا گرفتار یک مدیر پرخاشگر و عصبی میشه اقا هر روزگزارش میده هر روز سر نظم کارهاش رو درست میکنه سیستم رو اصطلاح میکنه و سعی در درست کردنش داره ولی هر دفعه سیستما از کار می افتن مدیر بودجه داره ها ولی حاضر به خرج کردن نیست و هر روز گلایه و شکایت هم داره و روزی تو جلسه هیئت مدیره این مدیر میاد و اعلام میکنه باز همون غر زدناش شروع میشه و میگه: نه تقصیر شماست ، یه مشت نالایق اوردم سرکار .
دیگه خلاصه کارمند به خودش یا همکارش میگه : مجتبی رو صدا کن بیاد یه مشت بزنه این مانیتور رو خاموش کنه بهتر استعفا بدم اینجا جای من نیست .
تز روانشناسی :جلوگیری از فرسودگی شغلی و فهمیده مرز بین تلاش منطقی و تلاش بیهوده برای سیستمی که خودش مایل نیست اصلاح و درمان شه .
میبینید گاهی اوقات ارزش در ابنه ول کنید و برید . اینجوری هم لبخند میزنید و هم روحیه خوبی دارید .

.