سلام
تقریبا مدام توی ازمون و خطا هستیم هممون دیگه نمیدونم انگار عادت شده واسمون مدام پله هارو بریم بالا ته ذهنمون اون امیده هستش که تو سکوی اول قهرمانی منتظر ماعه که بریم روی سکوی اول بایستیم ته دلمون صافه فقط هدفمون رشد و پیشرفت میخواد اینکه کم نیاریم اما نمیدونیم تاوان بی گناهی و سادگیمون اینه که با سر بخوریم تو چاه نمیدونیم داریم چکار میکنیم یکهو میری از پله ها رد شدی و رفتی سر سکو ایستادی اما دوثانیه بعد لرزشی زیر پاهات رخ میده نگاه میکنی به پایین میبینی سکو دار مثل سنگی که خورد میشه داره خورد میشه لرزشی در بدنت ایجاد میشه واضطرابی که خدایا بازورو و زحمت رسیدم اینجا یعنی نباید طعم اینهمه عذابو دردسر و با بالارفتن تو بهترین جایگاه دستمزدمو بگیرم ؟؟؟؟ نبیاد یکذره خوشحالی کنم از اینکه کم نیاوردم؟؟؟ تا به فکر این چیزها هستیم سکوعه فرو میریزه و ما وارد یک چاه عنیق میشیم سرتاسر تاریکی تا مدت ها مثل افسرده ها دورتادورمون و تاریکی فرا میگیره اصلا نمیدونیم چرا اینطور شد یکهو از زبرون یک بنده خدایی میشونویم تو مسیرمون این قانونو رعایت نکردیم اون قانون و رعایت نکردیم گوش ندادیم به حرف اینو و اون فقط لجبازی کردیمو مسیر اشتباهامونو پیش رفتیم تاوانش هم افتادنه توی این چاه و سردرگمی هست متاسعانه این دنیا قانوناش خیلی بی رحمانه است بابت تصمیمات اشتباه تاون نیدی اونم بدون هیج رحمی و این خیلی عذاب اوره البته تقصیر خودمون هم هست اینکه به حرف اطرافیان که خوبی ما رو میخوان گوش نمیدیدمو لجبازی های بیجا خودمونو به دردسر میندازیم مثل کسی که وسط زمستون باشه و با استین کوتاه تو خونه بگرده و لباس بلند نپوشه بهش نیگی نریض میشی خب گوش نمیده بعد دوماه انفولانزای شدیدی میگیره تا دوهفته تو تخت خوابه و اونموق میفهنه اشاباه کرده یا کسی رو که پدرش تماما ارث خانواده رو قبل مرگش به اون سپرده و خواست هعادلانه تقسیمش کنه بین بقیه برادر خو خواهراش ولی این فرد طمعش میگیره و حق حواهرشو نمیده بعد ها خواهرش با مدرک محکمی اونو از طریق دادگاه زمین گیر میکنه و حقشو میگیره حالا تصور کنید این فرد از اون افراد والا مقام تو شهر یا ابادی باشه که همه اونو حان صدا نیکنن و قربون صدقه اش میرن که این نجیبه و فلان اما درون واقعیش یه ادم خبیثه که حق ناس سرش نمیشه و حق برادر و خواهرش رو نیخوره زمانی که حرف گوش نمیده و حق خواهرشو نمیده و خواهرش اونو زمین گیر میکنه و حقشو میگیره اونموقع خبرتو کل ابادی میپیچیه و همه واقعیت اون به ظهر خان نجیبو میبینن این فرد هم نقابشو بر میداره و خود اصلیش نمایان میشه ار چی سالها زحنت کشیده خودشو فردی نجیب جا بزنه تو این جمع واسه خورده دی احترام بهش بزارن با یک حرکت ناپسند با حق خوری با خبیث بازی کاری کرد تمام زحماتش دود شد رفت هوا فقط خداکنه اونقدر به غیرتشون برنخوره که جمع کنن از ابادی برن جایی که کسی نشناسنشون خلاصه اینها نمونه هایی از کسانی هست که با روش اشتباه فکر اشتباه غرور بیجا دست میزنند به کارهای بد و ناپسند و نتیجه فاجعه بار گیرشون میاد اینجاست که یاد ضرب المثل قشنگ میفتی که میگه : قدر عافیت را کسی داند که به مصیبتی گرفتار اید.