سلام
ما انسان ها معمولا هیچوقت از شکست خوردن راضی نیستیم همیشه دنبال موفقیت هستیم اما وقتی شکست میخوریم یعنی به چیزی که تو ذهنمون هست و ما رو خوشحال میکنه نمیرسیم و شکست میخوریم ناراحت میشویم و شکست را دشمن خود میپنداریم و جز افکار منفی چیزی سراغمان نمیاید . نتیجه اش هم گوشه نشینی و گاه کناره گیری هست از مسیر تلاش هایمان .
اما واقعیت اینه : شکست دوست من و شماست .
چرا ؟
چون وقتی در مسیرت شکست میخوری در اصل باید برگردی به قبل شکست یعنی کارهایی که برای پیروزی انجام دادی اما نتیجه نداده باید بری سراغ اون کار و برنامه ریزی ها قطعا بین کارهات یک خللی بوده چیزی کم گذاشتی که نتیجه دلخواه نگرفتی : مثل کسی که نخبه است و با تصور اینکه نخبه است و زود درس ها را یاد میگیره و امتجان المپیاد برنده میشه از زیاد درس خواندن صرف نظر میکنه و مادرش میگه : چرا بیشتر وقت نمیزاری ؟ نخبه میگه : راستش مامان من که میدونم اگر الان شروع کنم همشو یاد میگیرم و قبلا هپ خودم میدونم برنده ام اما دوروز بعد نتایج امتحان میاد و میبینه بازنده است اینجاعه که میفمه باید بیشتر وقت میزاشت چون اگر تو نخبه ای از تو نخبه تر هم تو اون المپیاد پیدا میشه که بیشتر وقت گذاشته و مطالب بیشتر بلده ولی تو کم وقت گذاشتی و خیلی از مطالب یادت رفته اینجاعه با در نظر گرفتن این قضیه سعی میکنی وقت بیشتری بزاری و دفعه بعد موفق شوی
پس : شکست دوست ماست . چون به تو یاد میدهد که در مسیرت چیزی کم گذاشتی و به تو کمک میکند که دفعه بعد کامل تر بری جلو .
