سلام
ادم های خوش خیال که زندگی رو صرفا پر از لذت میبینند و ارزوهای دور و دراز دارند همچنان زیر بار فشار ها ی سنگین و لحظات غمگین بار هستند چرا که مدام در سر میپرورانند که تاریخ و روز و سال فلان من اینجا خواهم بود و بدین شکل زندگی خواهم کرد این ماشین و ان ماشین خواهم داشت و تداعی کردن پی در پی این افکار در ذهن این فرد باعث میشود که این رویا که قرار بود رویا باشند تبدیل به بخشی از وجود ان فرد میشوند گویی که اگر این ها نباشند تکه ای از وجود او کنده شده و خود در حال و هوای ان رویا میبیند و به واقعیت که برگردد و فقط درو دیوار خانه کهنه و قدیمی اش را ببیند افسوس میخورد روز ها و چندسال کار میکند و پول جمع میکند اما هرگز چرخ گردون به دلخواه او نمیچرخد و او خود را بیشتر در چاله فرو میبرد تا انجا که دیگر نوری باقی نماند ! زیرا حتی بعد عمری کار کردن نیز نتوانست به دلخواه خویش زندگی کند و اینگونه میزان خستگی درون او بیشتر میشود چنان که از اطرافیان بدتر ضربه خورد از جمله پوزخند ها و زخم زبان های انها مثال : تموم شد عمری خودت پوچ بودی حالا با افکارت پوچ تر هم شدی یا توانت در اون حد نبود که به اینها برسی تو هی خرج خودت رو در بیاری کافیه و این حرف ها زخم او را بیشتر و کینه را نسبت به اطرافیان بر دل او بیشتر میکنند و اون هر روز هود را صرف کار کردن و بعد جنگ درونی با خود و جنگ بیرونی با اطرافیان و انهایی میکند که از انها کینه دارد و همین هم نهایتا سبب یا مرگ زودرس ناسی عصبی بودن و سکته قلبی میشود یا خودکوشی یا مصرف قرص های روان گردان یا کلی راه های بد دیگه که به سمت نابودب او را میکشاند و
اینجاست که یاد : شتر بیند در خواب پنبه دانه می افتیم و متوجه میشویم اگر زمانی قرار است به رویایی برسیم باید زمانی باشد که تواناییمان برای رسیدن به ان رویا کافی باشد یعنی در توانمان باشد رسیدن به ان رویا در حد خودمان باسد نه اینکه بخواهی یک شبه ار فرص به عرش برسی! که قانون این دنیا این طورکار نمیکنه خودت باید تلاش کنی که دستمزدت رو هم بگیری .