#MyNovel #MatinRavi
به چهارچوب تکیه زدم . نگاهم را در سکوت دوختم به او که در موازای پنجره ایستاده بود و نیمی از تنش دید آفتاب را گرفته بود . ناخودآگاه لبخندی ماهیچه های صورتم را به حرکت در آورده بود و شروع کردم با نگاهم سر تا پایش را از چشم گذراندم . نگاه کردم به آن شلوار مخمل طوسی رنگش . به آن پاهای سفیدی که شلوارش تا یک وجب بالاتر از مچش را برایم به نمایش گذاشته بود . همینطور آرام آرام بالا آمدم . موهایش... موهایش باز بود و هر لحظه بیشتر نگاه کردنشان مصادف بود با میل بیشتر برای غرق شدن درشان . آفتاب دم غروبی که از پنجره ی پشتش به دیوار رو به رو می تابید سایه ای انداخته بود که با آن سرگرم بود . کودک درونش داشت مثل آفتاب که از پنجره به درون فضای اتاق می تابید ، از دست هایش بیرون می ریخت . صدایش... آن زمزمه ی آرام و نامفهومی که چیزی از فهم کلماتش عایدم نمی شد ولی همان صدای نجوا گونه ، در کنار تصویری که من می دیدم ، به اندازه کافی قدرت داشت برای کودتا کردنم . خنده ام گرفت . بی صدا کوتاه خندیدم و از فکر های دیوانه طورش سرم را بی صدا تکان دادم . به قول خودش امروز از آن روزهایی بود که احساس می کرد انگشتانش کشیده تر و زیبا تر از روزهای معمول دیگرند . از صبح تا حالا آنقدر با این کشیدگی ذاتی انگشت ها ، که به قول خودش روزهایی به حد اعلایش می رسید ، روان مرا به بازی گرفته بود که هرلحظه احتمال هرچیزی از ذهنم با درصد بالایی از تایید نفس لوامه می گذشت و من لبخند کنج لبی بودم نسبت به تاییدش . دست بردم موبایلم را از جیب شلوار بیرون کشیدم . زوم کردم و حالت ایستادنم را اصلاح کردم که سایه من روی دیوار نیوفتد . خوب در احوال خودش غرق بود . در قاب دوربین جایش دادم و زوم گوشی را تا حد مورد نظرم تنظیم کردم . بازوی چپم را به دیوار کنارم سپردم و بعد از فشردن آیکون رکورد ، به صفحه چت مان رفتم . تایپ کردم .
"چشم می گردونم تشریف ندارید . کجایید سرکار خانم؟!"
لبم به کناری کشیده شد و پیام را ارسال کردم . گوشی روی دراور کنارش لرزید و او بدون تغییر جهتی در ایستادنش ، به طرز بچه گانه ای پایش را از جایی که ایستاده بود بلند کرد و به اصطلاح یک قدم بزرگ به سمت دراور برداشت . پیام را که خواند یک لحظه انگار یکی دیگر شد . صاف و شق و رق ایستاد و با حرکت سرش تابی به موهایش داد . دست به تایپ زد .
"من یادم نمیاد بین کاغذ باطله هایی که امضا کردم تعهدی هم واسه ۲۴ ساعت جلو چشم تو بودن هم دادن باشم . داده بودم جناب آقا؟!"
یک راست نگاهم را روانه خودش کردم . انگشت هایم بیشتر از چیزی که فکر می کردم توانایی داشتند برای تند تایپ کرد .
"کاغذ باطله آره؟!"
"دقیقا کاغذ باطله!"
موبایل را روی دکور دیوار گذاشتم بدون آنکه تصمیمی برای پایان دادن به آن فیلم داشته باشم . همانطور بی صدا تر ، به سمتش قدم برداشتم . دیگر وجود سایه ام در کنار سایه اش روی دیوار مهم نبود . یعنی نه این که مهم نباشد ؛ بود . حتی با افتادن چشمم به تصویری که از تفاوت پرسپکتیو ایستادنمان بر روی دیوار ایجاد شده بود . لحظه ای ایستادم و برگشتم به موبایلم نگاه کردم . زاویه اش را با چشم سنجیدم و همه چیز برای داشتن یک عکس ، بدون اطلاع او و آنقدر طبیعی ، برای اولین قرار بعد از رد کردن پستی و بلندی ها ، کافی بود . بعدا عکس را از فیلم در می آوردم . سرش به گوشی اش گرم بود و هنوز هم حضور سایه ی مرا در کنار سایه خودش نمی دید . و چه خوب که نمی دید و به من فرصت داد با دست بردن زیر زانویش و بلند کردن ناگهانی اش ، تمام حواسش را ، معطوف به خودم ، و او را خلع سلاح کنم از ، داشتن سلاحی ملقب به زبان ، که هیچ وقت خدا هم از کار نمی افتاد .
- کاغذ باطله هاتون تو کیفتونه دیگه؟
چشم هایش... چند حس را باهم داشت . هم شیطنتش را می دیدم هم آن روی دخترانه اش که امروز هم از حق نگذریم ، خیلی با آن بازی کرده بودم . سرش را بالا ک پایین کرد و مستقیم زل زده بود به چشم هایم .
- بذارم زمین .
ابرویم را بالا انداختم . سرم را نزدیک گوشش بردم و گفتم .
- چی می گی؟! چرا صدات قطع شده؟! بلند بگو نشنیدم عزیزم .
دست هایش را از سرم رد کرد و پشت گردنم در هم قلاب کرد .
- گفتم بذارم زمین .
چشم هایم را ریز کردم و به دستش که دور سرم گره کرده بود اشاره کردم . به حرکتش سوت زدم .
- اثر نداره . خلافیت بیشتر از ایناست .
همینطور به نگاه کردنم ادامه می داد . با نگاهش تقاضایم را پرسید . گفتم .
- صبح کجا بودیم؟
جواب را برایم لب زد .
- شناسنامه ات کو؟
باز هم جواب را لب زد .
- نقش من الان تو زندگی تو چیه؟
این بار هم لب زد .
- نچ . نشنیدم . دوباره .
یک ذره ولوم به صدایش داد .
- همسر .
- اینجوری نمی شه . بریم بالا کارت دارم .
در جواب تمام تقلا هایش ، تنها کاری که کردم این بود که قدرت دست هایم را بیشتر به رخش کشیدم . موبایل را از روی دکور قاپ زدم و پله های زیر شیروانی را بالا رفتم . در را با پا هول دادم و وارد اتاق شدم . با وجود نوری که از پنجره های قدی دور تا دور اتاق تغذیه می شد ، تازه چشمش به فضا عادت کرد . بی جلب توجه و ریز حواسم پی تک تک رفتارش بود . آمد لب هایش را از هم فاصله بدهد که گفتم .
- می دونم خیلی قشنگه . هیس!
این بار بی توقع نگاهم کرد . درگیر باز کردن دستگیره در تراس با ساعد دستم بودم و دستگیره هی از زیر ساعدم در می رفت که صدایم کرد .
- متین...؟
کاش فقط صدا کرده بود .
سرش را ما بین گردنم به امانت گذاشت . بویش... صدای آرام و منظم نفس هایش... حرکت سرش برای نوازش گردنم... بس بود دیگر! پایین گذاشتمش!
ساعد دستم هنوز به صورت افقی روی دستگیره در بود . تکانش ندادم . جایش خوب بود . فقط دست دیگرم را روی شیشه قرار دادم . حبس شد ما بین دستانم .
- حواست به خلافیات اصلا نیست!
خنکی شیشه را زیر پوست دستم حس می کردم . سرش پایین بود و این بار نفس هایش نامنظم . سرم را نزدیک گوشش بردم و چشم هایم را بستم .
- اون کاغذ باطله...
دلم داشت برایش می سوخت. داشتم ناجوانمردانه بازی می کردم . فکش را با بینی ام نوازش دادم... از قصد شروع کردم کشیدن نفس های آرام و عمیق و منظم .
- مهم ترین کاغذیه که تو عمرت دیدی...
ساعدم را از دستگیره برداشتم . برای بهتر ایستادنم به گرفتنش اکتفا کردم .
- درست شد...؟
با نوک بینی ام خطوط درهمی کشیدم روی گونه چپش .
- اون تو ننوشته ، ولی تو...
صدای نفس هایش تند شده بود که دست چپم بالا رفت و روی کمرش نشست .
- می خوام هرجا رو نگاه کنم اونجا باشی!
دیگر توان خودم تمام شد . او را نمی دانستم .
دستم از روی دستگیره سر خورد...
دستش روی سینه ام نشست...
چشم های او اول بسته شد و من در او غرق شدم...
کوله باری از تو هنوز در من هست . چیزی شبیه یک پیرهن که زیادی به تنت می آمد و من جانم وابسته به آن بود . وابسته به آن که... نه ، بگذار تصحیح کنم ؛ وابسته به آن تنی که این پیرهن حریم آن بود . کوله باری از تو هنوز در من هست ، مثل همان لباسی که در عقبی ترین ردیف از رگال کمد لباس هایم آن را نگه داشته ام . نگه داشته ام که... نه ، بگذار تصحیحش کنم ؛ محبوسش کرده ام . محبوس تا زورش نرسد خاطراتم را به گند بکشاند . بخواهد بگوید تنش نیست که حریمش بشود . بگوید... بگذار نگویم می خواهد چه بگوید . کوله باری از تو هنوز در من هست . چیزی شبیه یک ماگ که همیشه دوست دارم لمسش بکنم . لمسش بکنم که... نه ، بگذار تصحیحش کنم ؛ دستم می رود که بی هوا برای تو هم یک چای لیمو نعنا بریزم . کوله باری از تو هنوز در من هست . چیزی درست مثل آن قسمت از پنجره که با پرده آن را نپوشانده ام . نپوشانده ام که... نه ، پرده ی کنار رفته را صاف نکرده ام که اگر تصادفی ، با احتمال یک در هرچند نفری که در این ایران خودمان ، در این شهر محکوم شده ی لعنتی که من و تو دَرَش ، در به در شده ایم ، گذرت به این حوالی ها افتاد ، همین پرده ی کنار رفته باشد که دوباره تو را به این خانه برگرداند . کوله باری از تو هنوز در من هست . شبیه اتمام باتری یک ساعت مچی که دیگر به کارم نمی آید . به کارم نمی آید که... نه ، عقربه اش درست ایستاده روی آن ساعتی که نباید . به تاریخ همان روزی که نباید . به آخرین روز خوشی که نباید . و به هزار نباید و نباید و نباید . کوله باری از تو هنوز در من هست چیزی مثل اینکه ساعتم ، خواب مانده باشد . خواب مانده باشد که... نه . ساعت من در آن روز فوت کرده است! تپش قلبش تمام و ساعت مرگش را با همان آخرین جمع اوصاف خوشبختی های من گره زده است و خودش ، خودش را در لا به لای اهرم ها دفن کرده است . کوله باری از تو هنوز در من هست درست مثل آن که من دو سال است نمی دانم ساعت دقیقا چند است . نمی دانم که... نه ؛ دو سال است من جای حرکت این عقربه روی مچم ، گردش خونم را برای هر لحظه ، رو به سقوط رفتن خودم ثانیه می کنم . کوله باری از تو هنوز در من هست . شبیه دست خط کسی ، در کاغذ کار هایم . دست خط که...نه ؛ بگذار تصحیحش کنم . چیزی شبیه حرف هایت که وقتی نبودم ، آن ها را لا به لای این کاغذ باطله های کاری گم می کردی ، اما نمی دانستی چیزی از تو هنوز هم در من هست ، که در بین کل صفحه های زندگی ام هم گم نمی شود . کوله باری از تو هنوز در من هست ، درست مثل آن آهنگی که از پلی لیست آهنگ هایم حذفش کرده ام . حذفش کرده ام که...، نه ؛ من دقیقا دو سال است از ترس اتفاقی رد شدن گذرم از کوچه ی آن آهنگ ، هیچ پلی لیستی را روی رندوم نگذاشته ام . کوله باری از تو هنوز در من هست . چیزی شبیه آن بارانی که سالهاست به تهران نزده است . نزده است که... نه ؛ درد تو دقیقا همین بارانی است که بر سر چشم های من نمی بارد تا برای یک بار و برای یک عمر ، تمامم کند . کوله باری از تو هنوز در من هست مثل یک صفحه از آن کتابی که عاشقش هستم اما دیگر هیچ وقت دوست ندارم به خاطر همان یک صفحه دوباره بخوانمش . نخواهم بخوانش که...، نه ؛ من ، اتفاقا ، می میرم برای همان یک صفحه از کتابی که ، دست خط تو درش ، غوغا می کند .
کوله باری از تو هنوز هم در من هست که نمی دانم چکارش باید بکنم . بیندازمش دور ، خودم را روانه کردم و نگهش دارم ، خودم را به تدریجی مردن وادار کرده ام .
سنگین شده ام .
سرم...
امان از آن سر پر دردسرم ، که نتوانست ، یکبار به من صاحبش ، وفا دار باشد و یاد تو را به خودش راه ندهد .
دلم...
امان از آن دلم ، که هیچ وقت نفهمید با دوست داشتن تو در سینه ی کسی که برایش می تپد که من باشم ، در تلفیق زمانِ بی زمانی و مرگِ منطق یک احساس ، دارد می میرد... آخر هم خودش ، خودش را به کشتن داد .
نگاهم را از تو نگرفته بودم . داشتم نگاهت می کردم . تویی را که در
، هیچ وقت نفهمیدم چرا یک آن ، تصویر شفاف تو در آینه ، رنگ باخت و هوای آفتابی دم غروب روز جمعه ای که با تو ، داشت برخلاف تاریخ خوب پیش می رفت و غم انگیز نبود ، برف و باران به خود گرفت و من ، تو را در همان روز بود که از دست دادم...
چقدر خــوووب شد?
#۱۴۰۰/۹/۸
۱۲ : ۵۴ شب
هنوز معلوم نیست این درد و دلای کیه...