ناتوان.

حالی شده ام
که بیانش نمیتوانم
و من دوست داشتم
سی و دو پاره شوم
و تمام وجودم وقف کلماتی شوند که بتواند حتی برای اندکی وضع مرا بیان کنند فدا کنم
جلوی دستان ستبرش را بگیرم
و قلمش را در سیاهی روزهایم بزنم
آنگاه با نهایت گلویم در گوشش بگویم
بنویس!
از یار نداشته ام بنویس
از عاشقی نکرده ام بنویس
آخر شما که نمی‌دانید
یار من هنگامه حس های ناگفتنی ست
و همین سکوت،قلزم هولناک شیدایی من است
قلزم شیدایی،گمشدگی و غریبه بودن با خودم...
میدانم
در جهانی دیگر
شعری خواهم شد
که هرچه فکر میکند
نمی‌داند کجا شنیده است.