طغیان

خودکشی به مثابه یک پوزخند یک قیام ٫ شورش و یا انتقام علیه زندگیست
زندگی چون زنیست مه پیکر ایستاده در میان دور و نزدیک . نه آنقدر نزدیک که در آغوشت افتد و نه آنقدر دور که از چشمانت پنهان بماند .زندگی، زن فاحشه‌ای‌ست با جامه‌ای عریان، جز اندک‌پوششی بر زنانگی‌اش که آن نیز نه از حیا، که برای برانگیختن کنجکاوی شهوت‌انگیز توست.
گاه با ناز و نیرنگ، وسوسه‌ات می‌کند؛ نرمی نگاه، لرزش صدا، بازی انگشتانش… همه به امید آن‌که شهوتت بر عقل چیره شود، و تو برای وصالش، خوی انسانی‌ات را به تاراج دهی.
اگر سر به طغیان برداری و نگاه از او بگردانی، حیله‌اش فزون‌تر می‌شود؛ خود را به تو نزدیک می‌کند، شاید اجازه‌ی لمسی، نگاهی، بویی بدهد، و آنگاه دوباره دور می‌ایستد.
و تو، در آتش حسرتش، می‌سوزی؛ نه کام‌یافته، نه رهاشدهآنگاه که چند باری کامی از او گرفته باشی،
نقاب زیبایی‌اش می‌افتد و سیرتِ پیرزنی فریبکار را می‌نگری؛
زنی که نه معشوق، که افسونگری‌ست با لبخندی دروغین و دلی چرکین.
و تو، خشمگین از فریب، از این چرخه‌ی وسوسه و حسرت،
دست به طغیان می‌زنی،
علیهش قیام می‌کنی؛