پارچه سفید طنعه وار روی بدنم افتاده است ، مانند آن مارمولکی که وقتی در کودکی و زیر آن درخت توت در باغ لنگ دراز کرده بودم ، رویم افتاد . جایم خیلی تنگ است و حتی دست هایم هم اجازه تکان خوردند ندارند! اندکی جا برای انگشتانم مانده اما آنها هم تکان نمی خورند ، شاید چون آنقدر با حیا اند که خجالت می کشن این آزادی شأن را به رخ بزرگتر شأن بکشند.
سرما نمی دانم با اجازه کی ولی کالبدم را شکافته و به داخل بدنم حمله کرده ؛و به تک تک استخوان هایم شبیخون زده است . مضحک است، واقعا مضحک است ! حتی آسمان هم از شدت سرما ابر ها را روی خود کشیده اما من باید در این یک وجب پارچه آن هم به این نازکی مانند کلاف کاموا پیچانده شوم ؟ یعنی این تمام و کمال آن همه بالا و پایین پریدن های من برای زندگی بود ؟! اینجا ؟؟ در این وضعیت؟ در اینجای نفس گیر و پست ؟ نفس گیر !! این مسخره ترین واژه ای بود که می توانست روی زبانم قدم بردارد!! چشمانم را به اطراف می دوانم... نه خیر ! انگار آب شدند و به زیر زمین فرو رفتند . یعنی از جایی که من هستم هم به زیر نظر از زمین سفر کردند ؟ می شود ؟ ساعت و دستبند هایم را می گویم . دو هفته پیش خریده بودمشان. آنهم با یک پسانداز چهار ساله از یک پاره استخوان از حقوق هر ماهم ! اما حالا نیستند ، هرچه می گردم نیستند ! بیخیال من اینجا خودمم را گم کرده ام چه برسد به آن دو تکه فلز . فلز ... همیشه از بوی فلز متنفر بودم البته که با این تفکر زایده نشده بودم بلاخره هر چیزی آغازی دارد و همه چیز آن روزی شروع شد که صدای کرکر خنده ی تمسخرآمیز بچه ها برای پای چپم که از آن یکی کوتاه تر است در حیاط مدرسه می پیچید. تنها می خواستم دهن زمین باز شود تا در آغوشش بغلتم اما دهنش باز نمی شد که نمی شد ! نمی دانم شاید آن هم از تاب دادن من در تمسخر لذت می برد .
سرم را چرخاندم به بچها نگاه کردم و انگشتانی که مرا نشان دادند . ناگهان نرده های در به صورتم کوبانده شد یا شاید صورت من به آنها و بوی فلز خودش را در مشامم جا داد و نشست . و این شکلی بود که من پس از اینکه سرم طمع ۲۳ بخیه را چشید ، از بوی فلز متنفر شدم . اکنون بوی فلز از رگ گردن به من نزدیک تر است و این فقط زیر سر آن بیل فکسنی ولی پر افاده است که تا همین چند لحظه پیش مدام در خاک سرک می کشید و به سنگ ریزه های نرم زخم می زد . همه جا تاریک است و در اسارات نم قرار گرفته . انگار روشنایی پوسیده و فرو ریخته است . سه سال پیش چشم هایم را لیزیک کردم تا گیر آن عینک های ته استکانی نیفتم ولی امروز باز هم همه جا تار است ؛ حتی از آن هم بدتر تاریک و سیاه آنقدر تاریک و سیاه که انگار کور شده ام .
چیزی روی صورتم راه می رود و بعد به لای موهای می رسد نه انگار دو تا شدند چون هنوز هم چیزی روی صورتم راه می رود .حشرات را همیشه دوست داشتم ، برعکس خواهرانم که تا یک سوسک می دیدند همه جا را زیر جیغ و داد هایشان فرو می بردند . حشرات دوست داشتم چون آنها از نظر من بد اقبال و مظلوم ترین موجودات زنده هستند . هرکسی آنها را جایی می بیند فوراً ابرو کج می کند صورتش مچاله می کند که انگار خون پدرشان را مکیده اند البته الان که تعدادی از آنها هنوز هیچی نشده روی بندم ام رژه می روند می فهمم که شاید خون پدرشان هم مکیده باشند ! اما خب این باز هم از مظلومیت آنها کم نمی کند چون هیچ چیز در این دنیا مثل ما خطرناک نیست ! مثلاً می گویند عنکبوت بیوه خطرناک است اما من می گویم انسان ها خطرناک ترند . در یک سال شاید حداکثر یک یا دو عنکبوت بیوه انسانی را بکشند اما هر روزه نه ، هر ساعته باز هم نه ، هر دقیقه، جهنم و ضرر هر ثانیه یک انسان در گوشه ای از این دنیا یک عنکبوت را به قتل می رساند ، حالا کدام یک خطرناک ترند ؟ انسان ها .
موهایم را مانند یک کله قند پیچ داده اند ، چه مدل مسخره ای ، برای روز عروسی ام هم همین بلا سر تار های قهوه ای آمده بود . صدبار به مادر گفتم پیش شهین خانم نرویم گوشش بدهکار نبود ! می گفت او هم مرا و هم سه خاله ات را برای روز عروسی مان آمده کرده ، زشت است بشنود که دختر اولم را برای عروسی پیش کس دیگری بردم .
کسی نبود که بهش بگوید زن ، خب بشنود ! چه می شود ؟ مگر دخترت چند بار قرار است ازدواج کند ؟ بگذار قنشگ ترین روز زندگی اش با آن سر وضعی که باب میل اش سر شود . اکنون هم باز همان مصیبت است ، اینجا هم مرا وب نمی کنند ! نمی دانم چرا اصرار دارند موهایم را در اسارت آن کش های پر دبدبه و کبکبه ببرند ، موهایم باز باشند معشوق باد شوند چه می شود ؟ اوه داشتم یادم می رفت بعید می دانم اینجا خبری از باد یا دست کم نسیمی باشد . بوی حلوا زعفرانی در ریه هایم جا خشک می کند و در بوی باران گره می خورد . عطر این دو را بیشتر از هر عطر در دنیا دوست داشتم ، بیشتر از هر عطر دیگری ...این را تکرار می کنم تا چشم بوی فلز در بیاید. آنقدر دوستشان داشتم هیچوقت که نفهمیدم باید چه شکلی ازشان لذت ببرم که آن یکی حسودی اش گل نکند .
اما حالا که حلوا را فکر کنم بالای سرم گذاشتند و باران دارد می بارد چه ؟ دلم نمی خواهد حلوای زعفرانی ام را باران بخورد . نه باران نباید آن حلوا را بخورد ! می خواهم خودم را تکان بدهم ، می خواهم دست به کاری زنم که حلوا سهم باران نشود ، اما نمی توانم ! چرا نمی توانم ؟ چرا آنقدر حقیر شده ام که حتی نمی توانم یک حلوا را جابهجا کنم ؟ موریانه ای روی نوک ببینی ام می ایستد ، حداقل او می تواند حرکت کند ، راه برود ، برای خوراکش بجنگد و حداقل زندگی کند ، چیزی که گمان می کنم حتی وقتی زنده بودم هم تجربه اش نکردم .
صدایی نازکی که کلمه تسلیت را روی زبانش می دواند ، در گوش هایم لم می دهد و تشکر پسرم نیز فورا جایش را در گوش هایم می گیرد . گمانم آن صدای نازک برای همان دختره است . همان که پسرم دو سال نصفی نشسته بود زیر پایش و من هم تن به ازدواج شأن نمی دادم . آخر سرم دلم را صیغه ای دریا کردم و رفتم محل کار دختره ، داد و بیداد راه انداختم تا پایش را از زندگی پسرم بکشد بیرون ! کاری به درست بودن و یا نبودن کارم نداشته باشید ، نیازی به قضاوت شما ندارم ! تا چند لحظه ی دیگر که روح از بدنم فرار کند ، قرار است جواب همه اینها را پس بدهم . پس دیگر شما دخالت نکنید. مهم این است که آن دختر هنوز در زندگی پسرم است و حالا که به خاطر شلوغ کاری من در محل کارش، اخراجش کردند تمام خرج هایش هم در آغوش جیب پسرم افتاده . نمی دانم شاید دختر بدی هم نباشد یا حتی اگر هم باشد ، اینکه پسرم نتوانسته فرق بین خوب و بد را بفهمد تقصیر من است .
موریانه ی دیگری روی پیشانی ام حرکت می کند . کم کم نظرم دارد درباره ی حشرات عوض می شود.
باران هنوز می بارد و سرما دیگر رسماً در استخوان هایم خانه ساخته .
صدای قرآن و تسلیت گفتن های آدم هایی که سالهاست رنگ چهره شأن را ندیدم چون قهر بودیم را می شنیدم .
انگار کسی با خنجری که نمی دانم از ناکجا آباد آورده بود آسمان را دریده و ابر ها را از دلش بیرون کشیده است.
باران با تمام قدرت می بارد ، ابرها می گریند و درختان می خندن و از همه مهم تر .... با شروع عشق بازی ابر ها همه رفته اند! حتی فاتحه ای که سه دقیقه بود شروع اش کردن بودند را برای یه ثانیه کمتر خیس شدن نصفه و نیمه و یتیم رها کرده اند.همه رفته اند و حالا من باید جواب یکسری کار ها را بدهم!
دیانا تقی خانی ( امید )