هفت ساله بودم که شروع شد و الان ده سال دارم و هنوز تمام نشده .
عمو نصرت می گفت :« به این زودی ها تموم نمیشه ، تازه اولشه. »
و مادر می گفت :« خدا باعث و بانی اش لعنت کند . » عمو نصرت کلۀ کچلی دارد ، همیشه یک کلاه روی سرش نشسته است . یک دندان طلا هم دارد که گفته است هر وقت بمیرد آن برای من است . یکبار بهش گفتم :« چرا زودتر نمیمیری که دندانت را به من بدی ؟ » مادر زد تو صورتش، بیشگونی از دستم گرفت تا خواست مثل همیشه بگوید کودن ذلیل مرده ، عمو نصرت گفت :« اشکال نداره زن داداش ، چه کارش داری . بچه ست دیگر ... تازه اینکه هر بچه ای نیست ، چی بگم ... حکمت خدا ست که این بچه هم این شکلی ...» و حرفش را تمام نکرد . عمو نصرت همیشه حرفش را نصفه رها می کند طوری که انگار که حرفش یتیم شده باشد . او همیشه وسط حرف زدن ، یهو ساکت می شود و حرفش را به قول بی بی به امان خدا می گذارد. مثل آن مادر و پدر هایی که بچه هایشان را در کوچه ول می کنند ... بی بی می گوید آنها را دادند به امان خدا . بی بی وقتی می گوید به امان خدا ناراحت است . اما من فهمیدم که خدا خوب ترین کسی است که آدما در این دنیا دارند پس اگر کسی به امان او فرستاده شود ، چرا باید چیز ناراحت کننده ای باشد ؟ خب نمی دانم من خیلی چیز ها نمی دانم ... دادا جمشید بهم می گوید کودن زنگ زده . دادا جمشید همیشه می گوید که باید بهش بگویم خان داداش ولی من نمی گویم و او با جارو همش مرا می زند . هر وقت مرا می زند می خواهم به مادر بگویم ، ولی یاد حرف بی بی می افتم که می گوید :« هرکسی باید خودش جارو و خاک انداز بگیرد و دردسر هایش را جمع کند.»
پدر که مرد ، بی بی و عمو نصرت آمدند پیش ما .
پدر دو سال پیش مرد ...
مادر بهش گفت:« حتما باید بری ؟ »
« حنا خانوم جان ، بزرگ کردن دو تا بچه خرج داره»
« خب اینجا کار کن ، چرا حتما باید بری اونجا که هوا پس عه؟»
« کجا از اونجا بهتر؟ هم کار می کنم هم اون بچها طفلکی یه چیزایی یاد می گیرن . من که فقط برای سکه رو سکه انداختن معلم نشدم جانم . »
و پدر رفت تا توی مدرسه ای در جنوب معلم شود ولی دیگر بازنگشت تا سکه ای روی سکه بیندازد.
من فکر می کردم جنوب یک کشور دیگه است برای همین به بابی گفته بودم :« پدرم رفته خارج .»
بابی که اسمش بابک است گفت :« کوکا جدی می گی ؟ کجا رفته ؟ یعنی تو از اون پسر خارجکی هایی ؟ »
« آره بابام رفته خارج تا پول بیاره واسمون ... رفته ..
امم... اها آبادان. »
بابی خندید . خیلی خندید آنقدر که مژه هایش همه رو بغل کردند قطره های اشک تو چشم پهن شدن. گفت :« ولک اون جا که خارج نیست ... اونجا دیار مُو عه ، توی همین کشوره نه خارج کوکا ...» بابی شاگرد اول مدرسۀ بود ، از جنوب به تهران آمده بود چون داداشش می خواست دانشگاه تهران درس بخواند . مادرم می گفت تو باید مثل بابک بشوی ، اما من دلم نمی خواست مثل بابک بشوم ، دادا جمشید می گفت تو عرضه نداری مثل او باشی ، اما من دلم نمی خواست مثل بابک باشم ، من می خواستم مثل خودم باشم ، خود خودم . نه مثل بابک که آرزوی مادر بود ، نه مثل آنچه که بی بی در دعا می خواند ، مثل خود خودم .صبح جمعه است ، رادیو سرود پخش می کند و همه در آن داد می کشند . مردی که در رادیو حرف می زند که من بهش می گویم آقای رادیویی، در میان سرود داد می کشد پیروزی ... پیروزی .... رادیو را دوست دارم، کودک که بودم فکر می کردم رادیو جای بدی است ! آن زمان فکر می کردم رادیو برای کسانی است که غذا نخوردن و کوچک ماندن و قد نکشیدن و بعد مادرشان آنها را داخل رادیو فرستاده . فکر می کردم آقای رادیویی، به داخل رادیو رفته و از آنجا حرف می زند . یکبار که بی بی روسری اش را در آورد و رادیو روشن بود ، بهش گفتم:« چرا روسری تون رو در آوردین ؟»
« چرا در نیارم ؟»
« گفتم آخه اون آقا عه می بینتتون »
« کی پسرم ؟ »
« اونی که توی رادیو خونه مون حرف می زنه.»
بی بی خندید و دندان های زردش معلوم شد و بهم توضیح داد که کسی در رادیو نیست .
شب همه ، تشک پهن کردند تا بخوابیم . همه جا تاریک است ، انگار کسی پتویی سیاه روی آسمان انداخته. ماه انگار که کسی گوشه ای کمین کرده و او را با تیر سیاهش نشونه گرفته باشه ، پشت ابر ها پنهان شده . دادا جمشید که عصر در نانوایی به قول خودش جان کنده بود ، خیلی زود خوابش برد و مثل خرس ، از دهانش صدا در می آورد . بی بی دهانش باز بود و چشمانش بسته . همیشه با دهان باز می خوابید و موهای حنایی اش را در دهانش می نشاند، دو سه باری خواستم دهانش را ببندم اما ترسیدم که از خواب بیدار شود ، مادر به خاطر اینکه خواب بی بی را پاره کردم عصبانی شود .
مادر در اتاق انگشت هایش را طعمه آن سوزن سر بالا و بدجنس کرده است و لباس عروسی شهناز را می دوزد تا پاره استخوانی پول ته جیب مان تار ببندد . و عمو نصرت برایم قصه می خواند .قصه ماهی سیاه کوچولو... من ماهی سیاه کوچولو را بیشتر از هرچیزی دوست دارم ، البته نه نه ... اول خدا رو دوست دارم که پدر رفته پیشش ، بعد
عمو نصرت را بیشتر و بعد ماهی سیاه کوچولو را .بزرگ که شدم می خواهم یک کتابفروشی باز کنم به اسم ماهی سیاه کوچولو. دادا جمشید بهم گفت :« احمق ، این که نمی تونه اسم کتاب فروشی باشه ، تازه تو کودن کتاب فروش هم نمی تونی بشی . »
عمو نصرت کتاب را می ببندد و من برای اینکه فکر کند خوابم برده کاری می کنم که مژه هایم دست هم را بگیرند.
عمو نصرت پیش مادرم می رود ، می گوید کاری دارد و تا صبح نمی آید . عمو نصرت که می رود ، هواپیما ها را در آسمان می بینیم ، دست تکان می دهم که ناگهان صداها آغاز می شوند . بومممم . بومممم . همه جا می لرزد . آژیر ها جیغ می زنند و ما به انباری می رویم .تا صبح آژیر ها و صدا ها ادامه دارند . دلم برای ابرها می سوزد ، آنها همیشه این شکلی صدا از خودشان در می آوردند، منم هم از آنها می ترسیدم ولی دیگر حتی اگر نعره و عربده هم بکشند دیگه برای ترسی ندارد چون صدا های بدتری شنیدم . آنها حتما به صدا ها حسودی می کنند ،مثل کاسب ها که وقتی عمو نصرت در بازار کاسبی خوبی داشت بهش حسودی کردند و آتش به ریش حجره اش بستند . حیف ... چه آبنبات قیچی های از آن حجره نصیب شکمم می شد . صبح شده است و دیگر خبری از صدا و آژیر نیست . من به زیر پتو می روم و خوابم می برد . با صدای گریه بی بی از خواب بلند می شوم ، اما فقط بی بی نیست که گریه می کند ، زن ها و مرد های زیاد سیاه پوشی گریه می کنند . عکس عمو روی میز است و دورش پر است خرما و شمع . شهناز که رویش نمی شود چیزی از دوخت لباس عروسش بپرسد ، به زن همسایه می گوید :« از قربانی های دیشب بوده . اطراف بیمارستان. »
زن همسایه مشتی خرما بر می دارد و در کیفش می گذارد و می گوید :» خدا صَدام رو لعنت کنه .»
دادا جمشید مرا به انباری می برد ، مادر آن طور گفته. او گفته آبرو اش را می برم . دادا جمشید ناراحت ولی مهربان تر از همیشه است . سر کچلم را می بوسد و می رود .
یاد پدرم می افتم ، آن روز هم همه خانه ما بودند ، وقتی من فهمیدم پدرم مرده . مدرسه آوار شده بود و پدرم با ۳۲ دانش آموز آبادانی رفته بودند جایی که بی بی می گفت خیلی خوب است ... آن روز هم من در انباری بودم .
مردم می آیند و می روند و من به ماهی سیاه کوچولو فکر می کنم و به مرغ سقا ... شاید عمو ماهی سیاه کوچولو بود ... نه نه . پدر ماهی سیاه کوچولو بود و عمو آن ماهی سرخ کوچولو که آخر داستان می خوانیم . و مرغ سقا شاید آن که همسایه می گفت خدا لعنتش کند یا شاید هم آن هواپیما ها ... هرچه باشد ابر ها شاکی اند شاید روزی تلافی شأن را سر هواپیما ها انجام دهند ...
عصر است ، بوی حلوا زیر بینی ام نشسته ، هنوز در انباری هستم و به ماهی سیاه کوچولو فکر می کنم
دیانا تقی خانی/ امید