ویرگول
ورودثبت نام
پرهام سلیمی
پرهام سلیمی
پرهام سلیمی
پرهام سلیمی
خواندن ۵ دقیقه·۱۵ روز پیش

داستانی کوتاه

خوشحال میشم داستان کوتاه من رو بخوانید و درباره این داستان نظر بدهید

در دنیای نسل جدید چه خبر است؟

یک روز در کلاس سوم ابتدایی، معلم از دانش‌آموزان خواست درباره موضوع «در دنیای نسل جدید چه خبر است؟» انشا بنویسند. همه بچه‌ها مشغول نوشتن شدند. بعضی‌ها درباره موبایل و تبلت نوشتند، بعضی‌ها درباره بازی‌های کامپیوتری و بعضی دیگر درباره تغییر رفتار بچه‌ها.

وقتی زمان خواندن انشاها رسید، معلم گفت: «چه کسی دوست دارد اول انشای خود را بخواند؟»

محمدعلی دستش را بالا برد و با خوشحالی گفت: «اجازه خانم معلم! من می‌خواهم انشایم را بخوانم.»

معلم گفت: «بسیار خوب، محمدعلی! بیا جلو و انشایت را بخوان.»

محمدعلی از جایش بلند شد و به جلوی کلاس رفت. دفترش را باز کرد و با صدای بلند شروع به خواندن کرد:

«میخ آن‌قدر کوبیده شد که شروع به نعره زدن کرد و گفت: دارم میخکوب می‌شوم!»

هنوز چند جمله از انشای محمدعلی نگذشته بود که ناگهان همه بچه‌ها زدند زیر خنده. یکی از بچه‌ها از خنده روی نیمکت خم شده بود و دیگری با صدای بلند می‌گفت: «این دیگر چه جور انشایی است؟»

محمدعلی که از خنده‌های بچه‌ها ناراحت شده بود، دفترش را بست و به آن‌ها نگاه کرد. بعد بدون اینکه چیزی بگوید، چند میخ برداشت و شروع کرد به کوبیدن آن‌ها به دیوار کلاس!

معلم با تعجب از جایش بلند شد و فریاد زد: «محمدعلی! معلوم هست چه کار می‌کنی؟ چرا میخ به دیوار می‌کوبی؟ در دنیای نسل جدید چه خبر است؟»

در همین هنگام، بهروز مثل یک پادشاه که روی تخت سلطنتی خود نشسته باشد، با غرور از جایش بلند شد و گفت: «این پادشاه روی کره زمین خواهد شد!»

این بار دیگر کسی نخندید. همه با تعجب به بهروز نگاه کردند. چند نفر شروع به پچ‌پچ کردند. بهنام به علی گفت: «به نظرت بهروز هم قاطی کرده؟ امروز چه خبر شده؟»

علی گفت: «نمی‌دانم! انگار همه کلاس دیوانه شده‌اند!»

محمدعلی که هنوز عصبانی بود، چند میخ دیگر برداشت و به بچه‌ها داد و گفت: «اگر خیلی می‌خندید، خودتان هم میخ‌ها را بکوبید! ببینم چه‌قدر می‌توانید میخکوب شوید!»

معلم که دیگر صبرش تمام شده بود، با صدای بلند گفت: «محمدعلی! این چه وضعی است؟ کلاس با این مسخره‌بازی‌ها به هم ریخته است. نکند خیال کرده‌ای اینجا کارگاه آهنگری است؟ همین الان برو بیرون!»

محمدعلی با ناراحتی به سمت در کلاس رفت. در همین لحظه صدای تق‌تق در به گوش رسید. بچه‌ها دوباره زدند زیر خنده و یکی از آن‌ها گفت: «بچه‌ها! میخه اومد!»

دیگر کلاس کاملاً به هم ریخته بود. هیچ‌کس به حرف معلم گوش نمی‌داد و همه مشغول خندیدن و شوخی کردن بودند.

ناگهان در کلاس باز شد و آقای مدیر وارد شد. او با اخم به بچه‌ها نگاه کرد و گفت: «صدای خنده‌های شما در هفت کوچه آن‌طرف‌تر هم شنیده می‌شود! اینجا چه خبر است؟ چرا کلاس این‌قدر شلوغ شده؟»

همه ساکت شدند. مدیر دوباره پرسید: «چه کسی می‌تواند برای من توضیح بدهد که اینجا چه اتفاقی افتاده است؟»

محمدعلی دستش را بالا برد و گفت: «آقا اجازه! بچه‌ها به موضوع انشای من بی‌احترامی کردند. من داشتم درباره اصطلاح میخ به سنگ کوبیدن انشا می‌خواندم، اما هیچ‌کس اجازه نداد انشایم را کامل کنم. همه فقط خندیدند. من هم عصبانی شدم و تصمیم گرفتم میخ‌ها را به دیوار بکوبم تا شاید به حرفم توجه کنند!»

مدیر با تعجب گفت: «یعنی تو برای اینکه بچه‌ها به حرفت گوش کنند، میخ به دیوار کوبیدی؟!»

محمدعلی گفت: «بله آقا! چون هرچه حرف زدم، کسی گوش نکرد.»

آقای ناظم که همراه مدیر وارد کلاس شده بود، خنده‌ای کرد و گفت: «به‌به! در دنیای نسل جدید چه خبر است؟ حالا میخ‌ها کجا دررفته‌اند؟!»

همه بچه‌ها دوباره خندیدند، اما این بار مدیر دستش را بالا برد و گفت: «بچه‌ها، ساکت باشید! خندیدن خوب است، اما نباید باعث ناراحتی دیگران شود.»

محمدعلی گفت: «آقا، وقتی کسی به حرف ما توجه نمی‌کند، ما هم مجبور می‌شویم به شکل دیگری رفتار کنیم تا دیگران متوجه ما شوند.»

مدیر کمی فکر کرد و گفت: «حرف محمدعلی درست است. ما باید به حرف یکدیگر گوش بدهیم و به نظر دوستانمان احترام بگذاریم. شاید انشای او کمی خنده‌دار بوده باشد، اما این دلیل نمی‌شود که او را مسخره کنیم.»

معلم هم گفت: «بچه‌ها، به نظر من اتفاق امروز یک درس بزرگ برای همه ما داشت. نسل جدید با نسل‌های قبل تفاوت‌های زیادی دارد. امروزه بچه‌ها بیشتر وقت خود را با موبایل، تبلت، بازی‌های کامپیوتری و اینترنت می‌گذرانند. این وسایل می‌توانند چیزهای زیادی به ما یاد بدهند، اما اگر درست از آن‌ها استفاده نکنیم، ممکن است باعث کم شدن توجه ما به درس، خانواده و دوستانمان شوند.»

بهروز دوباره از جایش بلند شد و گفت: «خانم اجازه! پس یعنی اگر من پادشاه شوم، می‌توانم استفاده از موبایل را برای همه آزاد کنم؟»

همه خندیدند. معلم گفت: «نه بهروز جان! پادشاه واقعی کسی است که بتواند از عقل و فکر خودش درست استفاده کند، نه کسی که فقط دستور بدهد!»

علی گفت: «پس بهتر است به جای اینکه همیشه با موبایل بازی کنیم، گاهی هم کتاب بخوانیم و با دوستانمان حرف بزنیم.»

بهنام هم گفت: «من هم قول می‌دهم از این به بعد وقتی کسی انشا می‌خواند، به حرف‌هایش گوش بدهم و وسط صحبتش نخندم.»

محمدعلی خوشحال شد و گفت: «پس اجازه می‌دهید انشایم را از اول بخوانم؟ این بار قول می‌دهم دیگر میخی به دیوار نکوبم!»

همه خندیدند و مدیر هم با لبخند گفت: «البته! اما به شرطی که این بار فقط از دفترت بخوانی، نه از دیوار کلاس!»

این بار همه با دقت به انشای محمدعلی گوش دادند. او هم با آرامش انشایش را تا آخر خواند.

در پایان، معلم رو به بچه‌ها کرد و گفت: «بچه‌ها، دنیای نسل جدید دنیای پیشرفت و فناوری است، اما چیزی که هیچ‌وقت نباید فراموش کنیم، ادب، احترام، دوستی و توجه به یکدیگر است.»

آن روز همه ما یک چیز مهم یاد گرفتیم: برای اینکه دیگران به حرف ما گوش بدهند، لازم نیست میخی به دیوار بکوبیم یا کلاس را به هم بریزیم؛ کافی است با آرامش صحبت کنیم و به یکدیگر احترام بگذاریم.

و این‌گونه بود که همه فهمیدند در دنیای نسل جدید چه خبر است!

بازیهای کامپیوتریداستان کوتاهکره زمین
۰
۰
پرهام سلیمی
پرهام سلیمی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید