زندگی

.

حقیقتا هیچ یک از ما تکرار مکررات زندگیمان را اینگونه تصور نکرده بودیم.

اینقدر دهشتناک و ملالت آور..

مگر زندگی همانی نبود که سهراب میگفت؟

سبزترین آیه در اندیشه برگ،حس شکوفایی یک مزرعه در باور بذر،زندگی باور دریاست در اندیشه ماهی در تنگ..

کدام بذر و کدام ماهی؟

کدام زندگانی؟

ما همه محکوم به زندگی بی ثمر هستیم.محکوم به نفس کشیدن و تحمل رنج و سختی..

ما مرده های متحرکی هستیم که هنوز عادتِ امید به بهتر شدن را ترک نکرده ایم.

کورسوی امیدی هست؟چه خوب میشد اگر بود!چه خوب میشد اگر سهرابی بود تا برایمان شعر امیدواری بخواند تا ما همچنان امیدوار بمانیم..

زندگی باید کرد !

گاه با ناب ترین شعر زمان

گاه با ساده ترین قصه یک انسان

زندگی باید کرد !

دِلنوشته ای از من برای این روزهای بی ثمرپی نوشت:یکی از جملات مربوط به کتاب جز از کل است.

پی نوشت دوم:ماسک بزنید تا حداقل نفسی دم و بازدم کند.