پنجره را باز کرد ، هوا رنگ و بوی پاییز گرفته بود. نسیم خنکی می وزید و خاطرات سال های دور را برایش زنده میکرد. آن زمان که کودکی بود و رقص کنان از پل چوبی میگذشت تا به مدرسه روستای مجاور برسد. آن روزها که هیچ غم و غصه ای نداشت . دلش برای آن روزها پر میکشید...
تصمیم گرفت دوباره زندگی کند . سه ماه از برگشتنش به روستا میگذشت و در این مدت یک بار هم بیرون نرفته بود. تصمیم گرفت برای همیشه غصه را کنار بگذارد و به آینده فکر کند ، آینده ای که باید با دستان خودش میساخت .
هنوز دلش پر از عشق بود و نمیخواست کسی بفهمد . هنوز دلش پر میکشید برای آن چشمان شیشه ای که آن روز بارانی کنار چشمه دیده بود...