تو را دوست میدارم
نه با زبان،
که با نفسهایی که وقتی نامت را میآورم
آرامتر میشوند.
تو آنجایی که خستگیهایم مینشیند،
و آنجایی که ترسهایم دیگر جرأت نزدیک شدن ندارند.
اگر دنیا را به دو نیم کنم،
یک نیمهاش را برای زندگی کردن میخواهم
و نیمهی دیگر را برای نگاه کردن به تو.
تو برای من نه خاطره،
که هوایی هستی که هنوز نفس میکشم.
نه رویا،
که حقیقتی هستی که وقتی بیدار میشوم
هنوز در اتاقم جریان دارد.
امروز بیشتر از دیروز دوستت دارم
و فردا بیشتر از امروز…
نه از روی عادت،
از روی نیاز.
نیازی که هر روز عمیقتر میشود
و هر شب آرامتر.
من دیگر سرگردان نیستم.
چون جایی پیدا کردهام
که وقتی در آن مینشینم،
دلم دیگر نمیخواهد هیچجا برود.
و این، قدرت توست.
قدرتی که حتی سکوت را هم
به حرف وادار میکند.