
کفشها سراسیمه می دویدند
دود باروت
روی گونههای ماه نشسته بود.
من اما
در سنگرِ پیراهنت
پناه گرفته بودم
ترکش بود که از پهلو به رویاهایمان می خورد حالا که بویِ صلح میآید
چه کسی آوارِ شب را از روی شانهها برمیدارد؟
کاش
دوباره
بمبی،چیزی
می خواهم درآغوشت پناه بگیرم!!
#اسدسبزی