در جامعهی ما، انسانها جوگیر دانایی و توهم فهمیدگی میزنند.
هیچ کس در رشته و مسلک خودش صاحب نظر نیست، شاعر سیاست مدار و قوم شناس می شود و سیاست مدار شاعر و ادبیات دان.
روزهای اخیر در فضای مجازی آنهاییکه ادبیات فارسی خوانده اند و باید برای مردم و جامعه درس ادبیات و فرهنگ بدهند شدیدآ پیرامون قومیت و تبار مردم افغانستان، نظریه پردازی می کنند که این خود یکی از بدبختیهای جامعهای است که هیچ کدام از افرادش به آنچه دارند و باید داشته باشند قانع نیستن.