
کم است وسعت قُطــر کنارهی کمــرت
چگونه من نگذارم دوباره سربهسرت؟!
ببخش شیطنتم را، که بی اراده به تو
سرک کشیده و دزدیده میکنم نظرت!
غزل برای چه گویم؟ لبت، سرت و تنت؟
قشون چشم قشنگت، رخ چنان قمرت؟
به چای تلخ و سیاهِ غلیظ چشمانم
بریز بوسه و قند از لب پر از شکرت!
شبیه منظرهای از غروب دریایی
بساست یا که بگویم هنوز از هنرت؟
همیشـه در همــهجــا، شمع مجلسے اما
نصیب من شده از تو، سلام مختصرت!
محـل ندادے اگـرچــه به در زدنهایم؛
هنوز کاغذ شعرے نشسته پشت درت
مـــرا به لانهببر، آشیـانهے تن خود...
بگیر حال بدم را ، به زیر بال و پرت
به زیر سنگ لحد هم بدان که منتظرم
و زنده میکندم هر حضور یا گذرت!
تو شعلهای به دلِ خشکِ چوبیام زدهاے
به آتشم و نداده کسی ز من خبرت!
دعاے قلب حسودم ببین، بگو آمین:
مباد سایهی بیگانهای به دور و برت
✍شاعر: #سینا_عباسی