سال 1390بعد از اتمام سربازی با داشتن مدرک لیسانس از روی ناچاری با فروش طلای مادر و وام موفق شدم سواری پراید یشمی مدل 82 بخرم که مسافرکشی کنم ، دو سال با این خودرو مسافرکشی کردم ولی بقدری خوش رکاب بود که هیچوقت نه خارج شهر خراب شد و نه تصادفی کردم ، حتی یکبار هم از جلوی منزل دزدیدندش چند کیلومتر جلوتر خاموش شده بود و سارق خودرو را کنار جاده رها کرده بود و رفته بود .
خلاصه اینکه این پراید یشمی دوست و همدم من بود و بعضی شبها هم که مسافر میبردم شهرستان بعد از رسیدن به مقصد ، شب را داخل خودرو میخوابیدم ، حتی گاهی اوقات باهاش درددل میکردم و حس میکردم حرفهایم را میفهمد و سنگ صبورم هست .
تا اینکه بعد از دوسال توسط یکی از مسافرانم که بعضی روزها اورا به محل کارش که شهر مجاور ما بود میرساندم ، در اداره خودشان بصورت قرار دادی استخدام شدم ، و اوضاع زندگیم به مرور بهتر شد و باز هم این خودرو عصای دستم بود ، تا اینکه من بی وفایی کردم و وضعم که بهتر شد خودرو را به نمایشگاه یکی از مشتریان اداره بردم و با خودرو پژو پارس سفید رنگ معاوضه نمودم .
لحظه ای که سوییچ خودرو را به صاحب نمایشگاه دادم ، نگاهی به پراید یشمی کردم و بغض گلویم را فشرد، اولین بار در زندگی معنای واقعی جدایی را حس کردم ، و برای آخرین بار دستی به سقفش کشیدم و گفتم ممنون و خداحافظ رفیق .