بعضی وقتها، رفتار یا کلاممون طوریه که همهچیز خیلی خوب پیش میره. حتی اونقدر خوب که خودمون هم باورمون نمیشه. بدون اینکه بفهمیم، پیش میریم... و پیش میریم... تا اینکه وارد روابطی میشیم که کمکم عمق پیدا میکنن.
این عمق، گاهی حاصل زمانه، گاهی نزدیکی. فرقی نمیکنه رابطه کاری باشه، اجتماعی یا احساسی.
وقتی زمان میگذره، ناخودآگاه حس راحتی بیشتری میکنی. اما همین راحتیه که ممکنه همهچیز رو بههم بزنه.
آدم شروع میکنه به واقعیتر بودن. لایههای درونی، تاریکیها، زخمها و خستگیها میان بالا.
رفتارهایی از آدم سر میزنه که شاید خودش هم غریبه باشه باهاش.
جرقهها زده میشن.
تو اون لحظهها، واکنش اطرافیان خیلی مهمه. شاید اولش تحمل کنن، صبوری نشون بدن، ولی کمکم اونا هم تغییر میکنن.
و اونجاست که باید مکث کنی و از خودت بپرسی:
الان وقت ترمیمه یا فرار؟ وقت روبهرو شدنه یا تکرار یک درد تازه؟