موسیقی واژه ها 1
پس از مرگم،
در آن قبر تاریک و تنگ،
در ذهن پوسیده ام،
باز به یاد می آورم لبخند سرخ تو را،
به یاد می آورم آفتاب را، باران را،
پرواز پرنده گان را، هیاهوی کودکان را،
دشت پر از گل را، آسمان آبی را،
آه خدای من، آسمان آبی را، آسمان آبی را...
مهدی بابایی ( سوشیانت )
موسیقی واژه ها 2
پس از هزار سال از مرگم،
در یک گورستان متروکه،
روزی باران نم نم می شوید،
خاک از روی استخوان های تنم،
آنگاه کودکانی بازیگوش،
لی لی کنان به جمجمه ام لگدی می کوبند،
و هر یک از استخوان های تنم،
در غروبی سرخ فام،
در دهان سگی ولگرد،
پراکنده می شوند به این سو و آن سو...
و کسی به یاد نخواهد آورد،
نسل کشی ما در عصر اندوه و استبداد را .
مهدی بابایی ( سوشیانت )