"او"

تورا از بَرَم، از میان کوچک ترین رخداد زندگی برای خودت شادی دستو پا میکنی و من هربار با دیدن لبخندت دلم می‌خندد
همان وقتی که برای رویش جوانه خود رویِ کنار گل شمعدانی از ته دل لبخند میزنی و می‌گویی: 《ببین آدم باید همینجوری برای خودش رشد کنه میبینی هیچکس ازش نخواسته از لونه تاریکش بیرون بیاد ولی خودشو که داره》
همان وقت هایی که باران میزند و دیوانه وار مرا دنبال خود میکشانی در ظاهر حالتی ناراضی میگیرم اما خودم که خوب میدانم ته لذت زندگی همین است
همان وقت هایی که انگار تمام بارهای سنگین دنیا رو شانه های من است و صحبت های بی ربط تو در باره ی گربه ای در کوچه دیدی برای برانگیختن شوق من کافیست تا جانی دوباره بگیرم برای بلند شدن
اری عشقت به من آموخت زیستنِ زندگی را

_حآنیه