
شما هم اگه مثل من در دوران کودکی اهل بازی کردن در کوچه ها بودید، حتما با اسباب بازی بنام "شیطونک" آشنا هستید، همان توپ کوچک "شیطونی" که وقتی پرتاش میکردید، نمیدانستید سر از حیاط همسایه در میآورد یا میخورد به چشم و چال بچه های محل. مطمئنم خود "شیطونک" هم نمیدانست میخواهد کجا برود و به چه چیز یا چه کسی برخورد کند. آیا توانستم شما را متوجه منظور خودم کنم؟
بله، خیلی از ما فقط داریم در زندگی میدویم و کار میکنیم، بدون جهت فقط به در و دیوار میخوریم، روزمان را شب میکنم و یا برعکس. هدفی برایش داریم؟ امیدی هست؟ داریم درونش غرق میشویم؟ نمیتوانیم برایش کاری کنیم؟ شده تا حالا بخواهید دوباره شروع کنید؟ از همان نقطه ی اول؟
ما در این مقاله قرار است یک راهنمایی "کوچولو" به شما ارائه دهیم. خیلی ذوق زده نشوید، قرار نیست شما را در زمان به عقب برگردانیم، فقط میخواهیم مسیر واقعی را نشانتان دهیم. مسیری که هیچ شباهتی به زندگی فعلی شما ندارد. مسیر آشنایی با اجتماع محلی!
دنیای امروز ما پر از اخبار و حوادث جدید و غیرمنتظره است. هر لحظه قانون جدیدی اعمال میشود. سخت افزار یا نرم افزار جدیدی به زندگیتان اضافه میشود و باید خودتان را با آن مطابقت دهید. آنقدر عقب افتادن از اخبار و قابلیت های جدید برای ما آزار دهنده شده که گاهی وقت ها اصلا توجه نمیکنیم که داریم از چه چیزی عقب میافتیم، در خیلی از موارد فقط برای اینکه از دیگران عقب نیفتیم، ولع دانستن اخبار یا استفاده از ویجت های جدید را پیدا میکنیم، در صورتی که اصلا جایی در زندگی ما ندارند و نیازی به آنها نیست. اگر این جملات برایتان قابل درک بود، به نظرم متوجه بزرگترین چالش دنیای امروز شدهاید. ما ناخودآگاه فقط داریم میدویم، بدون اینکه بدانیم برای چه و چه چیزی داریم میدویم. البته این هم مثل بقیه کارهای ما یک دلیل بیولوژیکی دارد. شنیدهاید که میگویند برای خوردن چند لقمه آخر غذایتان توقف کنید؟ چون پیام سیری دیر به مغز مان میرسد! ممکن است این پیام زمانی برسد که دیگر دیر شدهاست! بنظر شما این قضیه شباهتی به ولع ما در داستان عقب نیفتادن از دیگران دارد؟ آیا نیاز است که وسط این همه دویدنها، توقفی هم داشته باشیم؟
در سراسر جهان، مردم نیازهای مشابهی دارند: دسترسی به هوا و آب تمیز، فرصت های اقتصادی، مکانی امن و سالم برای تربیت فرزندان شان، محیطی امن برای زندگی، آموزش، احساس در اجتماع بودن، نیاز به مهم شمرده شدن نظرات شان و در نهایت موفقیت. اینها در کلام خیلی ساده به نظر میرسند اما در عمل نیازمند مطالعه و تحقیق بسیاری هستند. موانع بسیاری بر سر رسیدن به نیازهای بشری در جامعه شهری امروزی به وجود آمدهاست. کسی را هم نمیتوان بخاطر این موانع سرزنش کرد، چون اینها جزئی از مراحل تحول و پیشرفت زندگی بشری بودهاند. اما اکنون که میدانیم میتوان بهتر زندگی کرد باید دست از دویدن برداریم و با توقفی کوتاه، به دنبال مسیر درست زندگی شخصی خود باشیم.
همانطور که گفته شد، در این مقاله یک راه حل برای خروج از زندگی روتین و شلوغ امروزی و ورود به زندگی در اجتماع محلی (همان زندگی آرام و دلنشینی که در تصورات خیلی از ماست) ارائه میدهیم. در این جوامع نیازهای بشری (که در پاراگراف قبلی عنوان کردیم) برطرف خواهدشد. شاید عبارت "بر طرف خواهدشد" برایتان جنبه تبلیغاتی داشته باشد اما نمیتوان جمله بهتر و واضحتری برای بیان این جامعه به کار برد. برخلاف جوامع شهری که زندگی در آنها به معنای زنده ماندن است، در اجتماعات محلی قرار است که تمرکز اصلی بر نحوه زندگی کردن هر یک از اعضای جامعه باشد نه فقط زنده ماندن. در این اجتماع امکان رشد فردی و گروهی وجود خواهد داشت. اجتماع برای تک تک افراد اهمیت قائل میشود و در تصمیم گیری ها از توانایی تمام اعضای اجتماع استفاده خواهدشد، این اجتماع خلاقیت را ستایش میکند و محیطی امن و آرام را برای رشد، پیشرفت و موفقیت تک تک افراد فراهم میآورد. اجتماع محلی از منابع طبیعی و انسانی در دسترس همان منطقه استفاده میکند، لذت بردن از محیط زندگیتان را به شما یاد میدهد همزمان که شما را برای بوجود آوردن این لذت ها تحسین میکند. بهشت را تصور کنید ....البته بدون حوری و کاخ های چند صد طبقه.
باید از پدربزرگها پرسید که زندگی کوتاه هست یا نه. اکثرشان که میگویند هست. شاید جواب پدربزرگها برای خودشان دیگر فایده ای نداشته باشد ولی قطعا برای ما آموزنده خواهدبود. زندگی، کوتاهتر از آن است که تمامش صرف دویدن شود، شاید گاهی توقفی در زندگی، ما را با مسیر جدید و بهتری آشنا کند، مسیری که بتوانیم آرامش خودمان و فرزندانمان را در آن پیدا کنیم و جهان را به جای زیباتری برای زندگی تبدیل کنیم. آیا این خواسته شما نیز هست؟